ديوان وحشي بافقي

مور در چاه کي خبر دارد
که ستاره کجا گذر دارد

تو همين سقف خانه بيني و بس
کش پرد پشه در هوا ومگس

اين رياحين ز قاف رويد و بس
کش نياري تو در شماره خس

آنکه در کينش استوار آيد
تن بي سر به پاي دار آيد

در بساطي که او جدل خواهد
چون اجل رخصت عمل خواهد

در ره آرد کمان سخت و به تير
زخم سازد دو جانب نخجير

گله اي دود در دماغم از آن
گله اي باد بر چراغم از آن

گله ام اين که دي به مجلس عام
که در او بود خلق شهر تمام

زمره اي در شکست من بودند
جد نمودند و جهد فرمودند

بود يک چين ابرو از تو بسش
که شود بسته در گلو نفسش

کيستم من هماي گردون پر
که نزد در هواي هر دون پر

از در روم تا به هند و ختاي
يادگاري بود ز من همه جاي

هست بر هر جريده اي نامم
گشته نامي سخن در ايامم

هيچم از طبع بر زبان نگذشت
که به يک ماه در جهان نگذشت

غره زانم که مدح خوان توام
شهرتم اين که در زمان توام

زنگ ظلم از زمين ز دوده تست
در داد و دهش گشوده تست

که رود شب روانه در گلزار
برده شاخ شکوفه را دستار

جاي در ديده کرده خاکستر
سرمه را کس نياورد به نظر

مرد کش دست و پاست در زنجير
غالب آيد بر او مخنث پير

فيل نر کاو به کو در افتاده
عاجز آيد ز پشه اي ماده

در نطقم چنين گشوده از اوست
زنگ آيينه ام زدوده از اوست

آن که در مدح خوانيش علمم
عشق ورزد به مدح او قلمم

استر و اسب و خانه و اسباب
خس و خارند در ره سيلاب

با وجود کمال پستي قدر
برود در صف سخن تا صدر

دور عدل تو باد پاينده
که کند خير او در آينده