ديوان وحشي بافقي

سر پيوسته دارد با عصا در بوستان نرگس
مگر بر درگه گل نصب کردندش به درباني

نهد رو در بيابان گريز از تاب شمشيرش
چنان کز شعله آتش رمد غول بياباني

نيم آنکس که دزدم گوهر مضمون مردم را
چو بحر طبع دربار آورم در گوهر افشاني

زبان خامه را کوتاه سازم از سر نامه
که در عرض شکاياتم حکايت گشت طولاني

محيط حادثه آماده تلاطم بود
شکست در دلش آن موجهاي توفاني

به شکل زلف بتان بود در گذر گه باد
سواد عالم هستي ز بس پريشاني

پناه عافيت جمله در جميع جهات
ضروري همه مانند حفظ يزداني

ابوالمظفر تهماسب شاه آنکه ظفر
ستاده بر در اقبال او به درباني

شود به کل گدايان زکات و حج واجب
کند چو دست کرم ريز او در افشاني

زهي سياست عدلت چنانچه در کنفش
توان نمود به گرگ اعتماد چوپاني

به عرصه اي که در آرند ثقل ذره به وزن
برند صورت عدل ترا به ميزاني

شها ستاره سپاها سپهر گشت بسي
که يافت چون تو کسي در خور جهانباني

کس در عرب و عجم نظيرش
نشنيده به هيچ نحو از انحا

از بهر وجه آب وضو اندر اين ديار
سجاده کرد در گرو و طيلسان فروخت

در آن ده مجاور شدم هفت ماه
نپرسيد حالم ،نه دشمن نه دوست

اي صبا خواجه را ز بنده بگو
که در مدح مي توانم سفت

در ميان شب رغيبش سد گل صحت شگفت
بر خليل الله شد آتش گلستان ، مژده باد

سپهر مرتبه بکتاش بيگ ، اي که نجوم
دوند حکم ترا در عنان رخش چو باد

به سعي خلق تو گل ز آب خود بروياند
حديد تافته در جوف کوره حداد

درون حجله اقبال در دمي سد بار
عروس بخت کند خويش را مبارکباد

به قدر خانه جغدي در او خرابه نماند
هماي مرحمتت هر کجا که بال گشاد

غياث الدين محمد منبع فيض
که ايزد در دو کونش محترم کرد

خوش آن پاکيزه رو کآنجا نهد رخت
شنا بايد چو در بحر عدم کرد

اي که هر خلعتي که در بر توست
زينت دوش آسمان باشد

جسمش از جامه تو پوشيده ست
هر که در حيز مکان باشد