ديوان وحشي بافقي

کشيده خوان عطاي تو بر بسيط زمين
فتاده صيت سخاي تو در بساط زمان

پاي در ربع نخست از چار ربع زندگي
رهزن ايام عمرش ره زده بر کاروان

غرق رحمت باد يارب در محيط مغفرت
موج فيضي شامل حالش زمان اندر زمان

طاقتي بخشد شه و شهزاده ها را ذوالمنن
تا ابدشان دارد از کل نوايب در امان

بسکه از پهلو به پهلو گشته ام در بزم غم
کرده پهلويم سراسر همچو قانون آبله

راه جنت کي تواند يافت آن دوني که شد
پاي او در جستجوي دنيي دون آبله

سرور غالب اميرالمؤمنين حيدر که شد
در طريق جستجويش پاي گردون آبله

رفت مدتها که پا بر خاک نتواند نهاد
در ره او پاي انجم نيست جيحون آبله

بر دربار ز بسياري سرهاي سران
عرصه خاک همه گم شده در زير جباه

چشم در راه جهاني که برون فرمايد
همچو خورشيد بلند اختر گردون خرگاه

در جهان بارد اگر ابر ز بحر سخطش
همه جا تيغ برويد به دل برگ گياه

سايه طاير بأسش نگذارد که شود
بيضه در فصل تموز از تف خورشيد تباه

در همان روز که فرمان تو بر عالم تاخت
رفت از ملک طبيعت به هزيمت اکراه

نام نيک است کليد در دروازه دل
دل نه ملکيست که تسخير کنندش به سپاه

چه در گوش گل گفت باد خزاني
که انداخت از سر کلاه کياني

که در بزم عشرت به گردش درآري
به کامت شود گردش آسماني

چه شادي ازين به که در بزم عشرت
نشيني و ساقي برابر نشاني

به سازنده دف آورد روي در روي
نوازنده با ني کند همزباني

تويي آن گرانمايه در گرامي
که چون جوهر اولت نيست ثاني

در آن دم که گلگون چو برق جهنده
به خون ريز دشمن به ميدان جهاني

در اين دشت از جور گرگ حوادث
مطيعش اگر شيوه سازد شباني

همان گير کز تست اين دير ششدر
پر از زر در او نه خم خسرواني

الا تا مه نو در اين کهنه ميدان
کند گوي خورشيد را صولجاني

دلم دارد به چين کاکلش سد گونه حيراني
به عالم هيچکس يارب نيفتد در پريشاني

منم زان يوسف گل پيرهن نوميد افتاده
حزين در گوشه بيت الحزن چون پير کنعاني