ديوان وحشي بافقي

روح در تن مي دمد باد بهاري غنچه را
مي رسد گويا ز طرف روضه خلدبرين

چرخ چوگاني که گوي خاک در چوگان اوست
رخش قدر عاليش را چيست داغي بر سرين

سرکشان بردند سرها در گريبان عدم
هر کجا تيغت برون آورد سر از آستين

بر سمند کوه پيکر تند خويان گرم جنگ
همچو آتش گشته پنهان در لباس آهنين

تا برون آرد ز تأثير بهاران شخص خاک
لعل و ياقوتي که در زيرزمين دارد دفين

برون آکه صبح است وطرف چمن خوش
چمن خوش بود خاصه در بامدادان

نشاط شب اول حجله در سر
رود پيرزن جانب بيت احزان

ز فعل بد خويش افکنده دايم
پي جان خود افعيي در گريبان

که گر خانه خصم جاهت نبودي
نمي بود در دهر يک خانه ويران

به جايي که مي بخشد استاد فطرت
به هر صورتي معنيي در خور آن

به امداد حفظ دل راز دارت
کزو راز گيتي ست در طي کتمان

در آيينه صاف عکس مقابل
توان داشت از چشم بيننده پنهان

به ياقوت اگر موم را دعوي افتد
کز آتش نيايد در او کسر و نقصان

يکي نکته گفتش صرير در تو
که رضوان شد از گفته خود پشيمان

که فردوس خوبست اين هست اما
که در پيش ما نيست تشويش دربان

ضميرت گر بر افروزد چراغ مردم ديده
نماند در فروغ روي او از خويشتن پنهان

دل خصمت که نگشايد، شدي گر في المثل آهن
تقاضاي سرشتش ساختي قفل در زندان

ز بس نوک سنان سرکشان بر چرخ پيوندد
نماند در ميان اختران يک چشم بي مژگان

چو راه کهکشان گيرد دخان آتش قهرش
سحابي گسترد در بحر کش اخگر بود باران

رعيت پرورا فرماندها خوشوقت آن کشور
که چون عدل تو در وي قهرماني مي دهد فرمان

جهان چرا نبود در پناه امن و امان
که هست مايه امن و امان پناه جهان

ز عهد عدل تو گر کسب اعتدال کنند
فصول اربعه در چار باغ چار ارکان

اگر چنانچه نه در اصل و فرع يک شجرند
نهال رمح تو و چوب موسي عمران

به تار مو اگرش ره فتاد در شب تار
چنان دويد که گلگون اشک بر مژگان

هزار فتنه ز توفان نوح باشد بيش
چو آب در دم آن تيغ آبدار نهان