ديوان وحشي بافقي

کند چو مشوره در نصب خسروي ز ملوک
فلک ز مصحف اقبال او گشايد فال

به عهد عدل تو شمشير گردن افرازان
گرفته زنگ چو در نوبهار تيغ جبال

شجاعت تو که مرآت نصرت و ظفر است
در او به صورت رستم عيان شود تمثال

براي آنکه بچيني هميشه ميوه کام
کند در آهن و فولاد ريشه سخت نهال

ز شوق رايت احسان بي کرانه او
چه خون که در رحم مادران خورند اطفال

در اين فرضيه بود فرض استطاعت و بس
و گرنه هيچ مسلمان نمي کند اهمال

غره و سلخ نيابند در آن دايره راه
که به پرگار ضمير تو شود ماه تمام

مسند قدر تو جانيست که در نظم امور
به قضاو قدر آرند از آنجا پيغام

عقل کل را به در قصر جلالت ديدم
گفتمش هست از آنسوي فلک هيچ مقام

در زمان توکه از تقويت قاضي عدل
کشتگان راديت از گرگ گرفتند اغنام

نيم قطره نتوان يافت ، خرند ار به مثل
قطره اشک به سد در يتيم ار ايتام

اي همه ناصيه آرا ز سجود در تو
چو خواقين معظم چه سلاطين عظام

معنيي نيست به زندان عبارت در بند
که نجسته ست دو سه مرتبه از قيد کلام

معني خاص نه گنجيست که بايد همه کس
نيست سيمرغ شکاري که فتد در همه دام

عمر بدخواه ترا در خم پرگار فنا
باد چون دايره آغاز يکي با انجام

در قدح ريز از آن لعلي خورشيد فروغ
که به ياقوت دهد پرتو اورنگ به وام

دلفريبي که در آيند رواني به سجود
زاهدان را چو شميمي گذرد زان به مشام

گر گداي در ميخانه خورد يک جامش
دهد از مستي آن جام به جم سد دشنام

ساز قانون طرب در چه مقامي برخيز
لاله سان با قدحي بر لب جو ساز مقام

بسکه شد باد روانبخش به آن بي جاني
سرو را در حرم باغ شود ميل خرام

تيغ بند در او گر نشمارد خود را
خانه چرخ برين گور شود بر بهرام

نيست پوشيده که گر تاج و قبايي بودم
مردمان نادره خواندند مرا در ايام

تا همه عمر در اين باديه از چادر کف
بحر چون حاج ره کعبه ببندد احرام

مردمان ديده از موج سرشکم بد برند
آب چون در کشتي افتد بد برد کشتي نشين

بگذر از بيت الحزن اکنون که در اطراف باغ
مي کند بلبل غزلخواني به آواز حزين