ديوان وحشي بافقي

در بغل از خزانه کف او
ياسمين سيم دارد و زر گل

در ازل بسته است قدرت او
اندر اين شيشه مدور گل

گر نهد در رياض لطفش پاي
دمد از ناخن غضنفر گل

گر اشارت کني که در گلشن
نبود رو گشاده ديگر گل

خيز وحشي که در دعا کوشيم
زانکه بسيار شد مکرر گل

در ته کاسه خيري پي نقاشي باغ
به سر انگشت کند غنچه رعنا ز رحل

گويي از کشته شده پشته سراسر در و دشت
از دم تيغ جهاندار به هنگام جدل

نيست خورشيد فلک بر طرف جرم هلال
طبل بازيست ترا تعبيه در زين کتل

روز ناورد که افتد ز کمينگاه جدال
در فلک زلزله از غلغله کوس جدل

ز آتش تيغ جهانسوز توآيد به دمي
آنچه در مدت سد قرن نيايد ز اجل

آورد از اثر موجه گردون فرساي
قلزم قهر تو در زورق افلاک خلل

تا نگيرد دامنش گردي کشد جاروب وار
دامن خود در ره آن سرو خوشرفتار گل

گاه بهر مردم آبي ز خون اهرمن
نقش ماهي را کند در قعر دريا بار گل

آنکه يکرنگ نقيضت گشته وز بيدانشي
مي شمارد خار را در عالم پندار گل

که ز ره مي رسد به سد اعزاز
از در شاه موکب آمال

در فضايي چو پهن دشت سپهر
بردويده به نيم تک چو خيال

اينچنين اسب و اينچنين تشريف
کش دو سد دولت است در دنبال

نيست در حقه هاي کيسه چرخ
هيچ زهري چو زهر تو قتال

گرنه هم لطف تو باشد سپر جان عدو
سايه با تيغ رود خصم ترا در دنبال

چاره باصره اعمي فطري چه کند
گر چه در صنعت خود موي شکافد کحال

رايت ار سرمه کش ديده انديشه شود
در شب تار توان ديد پي پاي خيال

دست انصاف تو آن کرد که در پاي حمام
حلقه ديده باز است چو زرين خلخال

بلند مرتبه بکتاش بيگ گردون قدر
که در زمانه نبيند کسش نظير و همال

به بيشه در دهن شير، از آن روايح خلق
بساط عطر فروشي نهاده باد شمال

به نيش افعي و در کام اژدها ننهاد
اجل ذخيره زهري چو قهر او قتال