ديوان وحشي بافقي

شادي کمينه خادم عشرت سراي تست
ناشاد آنکه بر رخ او در کني فراز

تا مقتضاي عشق چنين است کآورند
عشاق در برابر ناز بتان نياز

هرچند توتي است خطت ، چون در آتش است
بر من مگير نکته چو خوانم سمندرش

رويت مگر بجاي خليل است ورنه چيست
در يکدگر شکستن بتهاي آذرش

از رشک رشته در او گريه صدف
اندر گلو گره شد خوانند گوهرش

شيريني فراغ کند تلخ در مذاق
زهري که آشکار شد از طرف شکرش

جوشن شکاف يخ نشود تيغ آفتاب
در سايه عدالت انصاف گسترش

کشتي نوح در دم توفان قهر او
نه بادبان به جاي بماند نه لنگرش

در مهد مدعاي تواش پرورش دهند
هر طفل نه پدر که بود چار مادرش

در دفع تير حادثه پيشت سپر شود
چتر مرصع فلک و قبه زرش

در حيرتم که چون ز درون بر برون بتاخت
روز نخست گشت چو صورت مصورش

قطب سپهر گر به ته پا در آورد
چون لام الف کند الف خط محورش

سازد ز نعل و ميخ سرش همچو روي تير
در بيشه گر گذار فتد بر غضنفرش

عاجز ز وصف شکل ويم کز سبک روي
انديشه در نيافت سراپاي پيکرش

کسي مسيح شود در سراچه افلاک
که پا چو مهر مجرد کشد ز عالم خاک

چرا نمي طلبي مهر در ز بهر وجود
که هست زينت بحر جهان به گوهر پاک

جهانيان ز عطايت چنان شدند سخي
که نيست در دگري جز مه صيام امساک

تو آن براق سواري که در شب اسرا
گذشته اي ز بيابان لامکان چالاک

مجره باز شبي خواهد آنچنان عمري
که در رکاب تو افتاده بود چون فتراک

در آتشيم چو وحشي ز سوز سينه ولي
چوهست قطره فشان ابر رحمت تو چه باک

در گلستان ز مستي شوقت
جامه را چاک زد سراسر گل

بسته يک بند کهربا به ميان
در چمن شد مگر قلندر گل

گشت يکدل به غنچه تا بگشود
خانه گنج باغ را در گل

بسکه در دشت خيبر از تيغش
رست از گل ز خون کافر گل

در کفش از غبار اشهب او
مشگ دارد بنفشه عنبر گل