ديوان وحشي بافقي

باز وقت است که از آمدن باد بهار
بشکفد غنچه و گل خيمه زند در گلزار

مي کند فاخته فرياد که در باغ چرا
دست زور از پي آزار برآورد چنار

در گذر از سر اين نکته سرايي وحشي
وندر اين مجلس فرخ به دعا دست برآر

تا که از تيز روي نعل مه نو فکند
ابلق چرخ در اين مرحله صاعقه بار

مي روم داد زنان بر در داراي زمان
آنکه بر مقصد او دور فلک راست مدار

چرخ پيش نظر همت او پاره مسي ست
که درين مهره گل گشته نهان در زنگار

آنکه چون گل به هواداري او خندان نيست
که درين مهره گل گشته نهان در زنگار

ليک زهري که بود در ته جامش سبزه
ليک خوني که بود بر سر داغش گلنار

رشک احسان تو زد در دل دريا آتش
هست دود دل دريا که شدش نام بخار

عيش و عشرت درآمد از در وبام
بنگر بر بساط خود بنگر

صحتي و چه صحت کامل
خلعتي و چه خلعتي در خور

ميرميران که تا جهان باشد
باشد او در جهان جهان داور

گنج احسان در او و دربان نه
خانه گنج و گنج بي اژدر

جمله حالات گيتي اش در ذکر
همه تاريخ عالمش از بر

زانکه گر هست امر تو در نهي
هست عين شريعت اطهر

در زمان عدالت تو که هست
شوهر شير ماده آهوي نر

ظالمي بود نام او گردون
خلق در دست ظلم او مضطر

حبذا اين دراز دستي عدل
کش سر چرخ هست در چنبر

گفت خود را بگو مبارک باد
که شدت نام در زمانه سمر

گردن خر به در نيارايم
گوهرست اين سخن نه مهره خر

در خور شکر آن سخن رانم
بايدم طرح کرد سد دفتر

دادند بهر لعل زر نقره خنگ تو
در کوره سپهر زر مهر را گداز

کوته شود فسانه دور و دراز خصم
در عرصه اي که تيغ تو گردد زبان دراز

در پا فکند کبک به جنب حمايتت
خلخال دار حلقه زرين چشم باز

با خاطرت که پرده در نار موسويست
مي خواست شمع لاف زند لب گزيد گاز