ديوان وحشي بافقي

مسير اختران در سير امرت
به سان گوهر اندر ريسمان باد

براي جامعه جاويد مهتاب
ز حفظت تاب در تاب کتان باد

پي اسباب خصم اشک پاشت
در آتشخانه نم را پاسبان باد

به تيهو باز را در دور دادت
نه تنها وصل ، وصلت درميان باد

در آب افتد اگر برخي زخمت
روان چون آتش اندر پرنيان باد

چو کلب گرسنه از خوان جودت
اسد در حسرت يک استخوان باد

رسيده جان به لب از جوع کلبي
بدانديش تو بر هر در دوان باد

در زندان قهر ايزدي را
سر خصمت به جاي آستان باد

به چاهي در رود هر جا نهد پاي
ز بس بند بدانديشت گران باد

سمند تند عمر دشمنت را
عنان در دست مرگ ناگهان باد

عجب نبود که در ايام عدلش گوسفندان را
به جانب داري گرگان خصومت با شبان باشد

به اقليمي که آيد شحنه در وي حزم بيدارش
قضاي خواب رفته عهد شغل پاسبان باشد

سراپا نافه گردد گر چرد در ساحتش آهو
شميم خلق او گر عطرساي بوستان باشد

جهان گر در خور بحر نوالش کشتيي سازد
زمينش لنگر آيد آسمانش بادبان باشد

زهي قدر ترا بنياد دولت آنچنان عالي
که در رفعت نشيب او فراز آسمان باشد

آمدم با کاروانهاي دعاي مستجاب
تا گشايم در حريم کعبة الاسلام بار

مردمش پرورده ناز و نعيم عافيت
در پناه کامران کام بخش کامکار

در طلسم باطن او گنج درويشي نهان
وز جبين ظاهرش سيماي شاهي آشکار

در بساطي کاندرو ديوان احسانش بود
آرزو بسيار گو باشد تقاضا هرزه کار

بلعجب رخشي که گر تازاندش رو بر ابد
در نخستين گام بر فارس کند امسال پار

گر مزاج فاسدش گردد مؤثر در عدد
مرتفع سازد فسادش صحت نصف از چهار

طالع ناساز و بخت نامساعد چون مرا
داد سر در وادي اندوه ازين خرم ديار

آمدم تا سازدش رايج در اطراف جهان
سکه نام تو و شه زاده هاي نامدار

چشم در چشمخانه خاک شده
مانده يک مشت نشتر و مسمار

در کف استقامت رايت
جز خط راست نايد از پر گار