ديوان وحشي بافقي

«الفقر فخري » است ترا در خطاب قدر
آن خطبه اي که زينت نه پايه منبر است

جفاي چرخ نه امروز مي رود بر من
به ما عداوت ديرينه در ميان دارد

منم که سنگ حوادث مدام در دل سخت
به قصد سوختنم آتشي نهان دارد

کسي که مار صفت در طريق آزار است
مدام بر سر گنج طرب مکان دارد

به يک گداي فرومايه صرف مي سازد
به يک فقير تهي کيسه در ميان دارد

زري که صيرفي کان به درج کوه نهاد
دري که گوهري بحر در دکان دارد

اگر نه دامن چترش پناه مهر شود
ز باد فتنه چراغش که در امان دارد

به راه او شکفد غنچه تمنايش
هواي باغ جنان آن که در جهان دارد

بود گشايش کار جهان به پهلويش
ترا کسي که چو در سر بر آستان دارد

هميشه در پي آزار جان زار من است
به قصد من کمر کينه بر ميان دارد

به دهر کشتي عمر مطيع جاهش را
ز موج خيز فنا دور و در امان دارد

که ز بيمش عروس نغمه ني
در پس پرده ها نهان باشد

پيش نعل سمند او خارا
همچو در پيش مه کتان باشد

در فضايي که بهر گوي زدن
باد پاي تو تک زنان باشد

به مثل آب خضر اگر طلبند
در ديار تو رايگان باشد

در مقامي که شير رايت را
حمله بر گاو آسمان باشد

آنکه از تير در کمينگه رزم
رود از جا زه کمان باشد

کي رسد وهم در نشيبش اگر
طوبي و سدره نردبان باشد

خصم در پيش من چو تيغ شود
دوست پيش آيد و فسان باشد

در دعاي گل حديقه ملک
همه تن غنچه سان لسان باشد

تف کين تو با دمسري مهر
چو آتش در هواي مهر جان باد

در آن ايوان که بنشيني چو شاهان
گدايي منصب سلطان و خان باد

دياري را که خواهد فتنه ويران
در او آثار قهرت قهرمان باد

چو مرزي خواهد آباداني از من
در او تأثير لطفت مرزبان باد

از آن سوي مکان وز لامکان هم
ز قدرت کاروان در کاروان باد