ديوان وحشي بافقي

مرد خدا کي کند ميل به لذت خلد
در دل کودک وشان حسرت حلوا طلب

باطن صافي چو نيست راه حقيقت مپوي
چاه بسي در ره است ديده بينا طلب

شمع هدايت کجا در دل هر کس نهند
همچو کليمي بجو ديده ز بيضا طلب

پاي بلندي که زد پاي طلب در رهش
از پي ايثار او عقد ثريا طلب

درگذر از نه فلک در ره او خاک باش
اهل خرد کي کند پايه ادنا طلب

وحشي اگر طالبي بر در احمد نشين
کام از آنجا بجوي نام از آنجا طلب

گرفته روي زمين آب بحر تا حدي
که گر کسي متردد شود پياده در آب

علي سپهر معالي که در معارج شأن
کنند کسب مراتب ز نام او القاب

ز استقامت عدل تو در صلاح امور
رود شرارت فطرت برون ز طبع شراب

تبارک اله از آن دلدل سپهر سير
که با براق يکي بود در درنگ و شتاب

سپهر کوکبه شاها به ديگري چه رجوع
مرا که خاک در تست مرجع از هر باب

سري که بهر سجود در تو داده خداي
بر آستانه ديگر چرا نهم چو کلاب

هميشه تا که به جلاب منقلب نشود
ز انقلاب زمان در دهان مار لعاب

مخالف تو چنان تلخکام باد به دهر
که طعم زهر دهد در دهان او جلاب

تفت رشک رياض رضوان است
که در او جاي ميرميران است

حقه سر به مهر اهرمن است
خانه در به قفل شيطان است

شعله ماند چو عکس خويش در آب
هر کجا حفظ او نگهبان است

رخش مرگ آورند در ميدان
قهرش آنجا که مرد ميدان است

ديده اي را که در تو کج نگرد
زخم عقرب ز نيش مژگان است

آنچه از حسرتش سکندر مرد
در يم خانه تو پنهان است

هست ايما به آن ترشح و بس
اينکه در ظلمت آب حيوان است

مادر در که نام او صدف است
پدرش نيز کابر نيسان است

اي به سوي در تو روي همه
با همه لطف تو فراوان است

کرده اند از براي عزت و قدر
اين سفر کش در تو پايان است

آن را که خدا نگاهبان است
از فتنه دهر در امان است