ديوان وحشي بافقي

کشيده باد مرا ميل آهنين در چشم
اگر کنم به زر آفتاب چشم سياه

از دور من و دست و دعايي اگرم تو
بر خوان ثنائي در دريوزه نبسته

صيدي ستاده باز که بندد گلوي جان
در گردنش هنوز کمند گسسته اي

مردمي فرموده جا در چشم گريان کرده اي
شوره زار شور بختان را گلستان کرده اي

اي صبا پيراهن يوسف مگر همراه تست
از کدامين باغ اين گل در گريبان کرده اي

مرحبا اي ترک صيد انداز وحشي در کمند
جذب شوقم خوش کمند گردن جان کرده اي

نه دأب آشنايانست با هم رطل پيمودن
تو اين مي گوييا در صحبت بيگانه اي خوردي

آتشي در جان ما افروختي
رفتي و ما را ز حسرت سوختي

در نظر نعمت ديدار و به حسرت نگران
دستها بسته و مهمان شده برخوان کسي

اي از گل عذرات هر مرغ را نوايي
در هر دلي خيالي بر هر سري هوايي

به قدش سرو را نسبت توان کرد
اگر در سرو باشد اعتدالي

آن قدر آرزوي سجده رويت که مراست
در همه روي زمينش نبود گنجايي

وحشي آن صيد افکنت گر افکند در خون منال
نيستي لايق به فتراکش که صيد لاغري

اي خشک لب باديه اين سوز جگر تاب
در آرزوي چشمه حيوان که داري

شراب لعلي رنگ رخت در ساغر اول
کباب خام سوز روي آتش مي کند جان را

بلند اقبال فرخ فر خليل الله دريا دل
که در تاج اقبال است ذاتش ميرميران را

سخندان داورا وحشي که خضر طبع جانبخشش
ز رشک خامه دارد در سياهي آب حيوان را

نکته وحدت مجوي از دل بي معرفت
گوهر يکدانه را در دل دريا طلب

نيست به غيب و شهود غير يکي در وجود
خواه نهانش بخواه خواه هويدا طلب

وقت جهاد است خيز تيغ تجرد بکش
نفس ستمکاره را در صف هيجا طلب

سالک ره را ببوس پاي پر از آبله
گنج گهر بايدت در ته آن پا طلب

درد اگر راحت است پيش مريضان عشق
در مرض از نيشتر راحت اعضا طلب

سوخته را راحت است از پي هر آه سرد
راحت گلخن فروز در دم سرما طلب

همچو سکندر مجوي آب خضر در سواد
عارف دل زنده را آن ز سويدا طلب

رتبه عرفان شود شام فنا روشنت
قيمت انوار شمع در شب يلدا طلب