ديوان وحشي بافقي

همين منادي عشقست در درون خراب
که آنکه مي دهد اين ملک را رواج يکيست

بازي عشقست کاينجا عاقلان در شش درند
عقل کي منصوبه اين نرد مي داند که چيست

ما خود بسوختيم در اول نگاه گرم
اين شعله تغافل طاقت گداز چيست

زهر در چشم و چين بر ابرو چيست
باز فرمان تندي خو چيست

حسن و عشقند از دو سو در کار
جرم چشم من و لب او چيست

صبر وحشي به غمزه مي سنجد
تير در جان من ترازو چيست

محتسب در جستن مي پرده ما مي درد
مدعايش ديگر از اين جستجوي گنده چيست

دلتنگم و با هيچکسم ميل سخن نيست
کس در همه آفاق به دلتنگي من نيست

با که گويم غمت که در مجلس
زهره گفتن وشنيدن نيست

زين در برود گر غرضت رفتن وحشيست
حاجت به تغافل زدن و تندي خو نيست

صلاح کار در انکار عشق بينم ليک
تحملي که بود پرده پوش رازم نيست

چه لطفها که در اين شيوه نهاني نيست
عنايتي که تو داري به من بياني نيست

در قفس گر ماند بلبل باغ عيشت تازه باد
رونق گلزار از مرغ نوا پرداز نيست

دهشتم در سنگلاخ هجر فرمايد درنگ
ورنه شوقم جز به راه وصل توسن تاز نيست

ديده گستاخ نگاهست بر آن مست غرور
در کمينگاه نظر غمزه مگر حاضر نيست

وحشي اگر رحم نيست در دل او گو مباش
شکر که جان ترا طاقت آزار هست

مشهور جهان ساخت بر آواز عزيزش
در کوي تو رسواي جهاني که مرا هست

مي نمايد چند روزي شد که آزاريت هست
غالبا دل در کف چون خود ستمکاريت هست

در طلسم دوستي کاندر تواش تأثير نيست
نسخه ها دارم اشارت کن اگر کاريت هست

صبر در مي بندند اما نيستم ايمن ز شوق
خانه پر رخنه کوتاه ديواريم هست

قرعه دولت زدم ، ياري و اقبال هست
خوبي و فرخندگي جمله در اين فال هست

سوي تو گويم نخواهد آمد اما مي شنو
ايستاده بر در دل سد تقاضاييم هست

ني همين داد تغافل مي دهد خود راي من
اندکي هم در مقام رشک فرماييم هست

گر شراب اينست کاندر کاسه من مي رود
پرخماري در پي اين باده پيماييم هست

گرد زنجير به مژگان ادب پاک کند
آنکه در قيد کسش ذوق گرفتاري هست