ديوان وحشي بافقي

دليريي که دلم کرد و مي زند در صلح
به اعتماد نگه هاي رغبت آميز است

کنند سلسله در گردنش به زلف تو حشر
دلم که بسته آن طره دلاويز است

شدست ديده وحشي شکوفه دار و هنوز
در انتظار ثمر زان نهال نوخيز است

بر وجود ما طلسمي بسته حرمان درت
کانچه غير از ماست ديوار و در زندان ماست

در زير ابر ساغر خورشيد شد نهان
روز قدح کشيدن و عيش نهاني است

نقدينه وفاست همان بر عيار خويش
قفلي که بود بر در گنجينه باقي است

گرد آن خانه بگردم که در او خلوت تست
سگ طالع شومش کيست که همصحبت تست

بهر دلم که درد کش و داغدار تست
داروي صبر بايد و آن در ديار تست

هان اين پيام وصل که اينک روانه است
جانم به لب رسيده که در انتظار تست

نشين و بال برافشان که هر کجا مرغيست
وطن گذاشته ، در آرزوي گلشن تست

در آتشي ز فراقش فتاده اي وحشي
که هر زبانه آن برق سد چو خرمن تست

فرمان ناز ده که در اقصاي ملک عشق
پروانه اي که هست ز ديوان حسن تست

تقصير در کرشمه وحشي نواز نيست
هر چند دون مرتبه شان حسن تست

در جرگه او گردن جان بست به فتراک
هر صيد که از قيد کمند دگران جست

آخر اي صاحب متاع حسن اين دشنام چيست
در سر دريوزه ، گر از ما دعايي سرزدست

روزي به کار تيغ تو آيد نگاه دار
اين گردني که در خم زنجير آمدست

در خاره کنده اند حريفان به حکم عشق
جويي که چند فرسخ از آن شير آمدست

ناتوان موري به پابوس سليمان آمدست
ذره اي در سايه خورشيد تابان آمدست

از تو همين تواضع عامي مرا بس است
در هفته اي جواب سلامي مرا بس است

اين غرور نازياد از بندي نو ميدهد
حسن را در دست استغنا سر زنجير کيست

اي ديده ، دشتبان نگاهت به راه کيست
در خاطرت سواري طرز نگاه کيست

تا قسمتم ز ميکده آرزوي کيست
رطل ميي که مست شوم ، در سبوي کيست

تيغي که زخم ناز به قدر جگر خورم
تا در ميان غمزه بيداد جوي کيست

پاي طلب که در رهش الماس گرد شوند
تقدير سودنش به تک و پوي کوي کيست

تمام در طلب وصل و وصل مي طلبيم
اگر يکيم و اگر سد که احتياج يکيست