جوهر الذات عطار

تب عشق تو در جان حزين است
در آندردم گمان عين اليقين است

ز شوق تست در دريا تف جوش
گهي در شور و گاهي مانده خاموش

خيالت جمله مي بينند در خواب
فتاده جمله در درياي پر آب

وصالت يافت در کون و مکان باز
از آن شد در بروي تو چنين باز

چو خود را با تو اينجاگه يکي ديد
طمع را در دوئي در عشق ببريد

چنان پنهاني ايجان در دل و جان
که پنهان ميکني در جان و دل جان

چو نورتست در عالم گرفته
حقيقت شيب و بام و در گرفته

چو نور تست در دريا فتاده
از آن شورست در دريا فتاده

گهرريز است نورت در همه جا
توئي بيجا و نورت در همه جا

تعالي الله از اين ذات پر انوار
که بنمودست خود در پنج و در چار

چنان ماهست حيران مانده در تاخت
که هر مه در ره بود تو بگداخت

اگر چه عقل بيرونست از جد
فرومانده ست او در نيک و در بد

منم اول منم آخر در اينجا
منم باطن منم ظاهر در اينجا

توئي آدم کنون در عين جنت
رسيده اينزمان در عين قربت

در اينجا کن طلب هر راز اول
يکي بين و مشو در خود معطل

ز فرقم تا قدم بنموده روي
توئي در باطنم در گفت و درگوي

چنان عطار در تو ناپديد است
که گويا با تو در گفت و شنيد است

توئي در بود من پيدا نموده
مرا در عشق خود شيدا نموده

در اين ديري که مينا رنگ آمد
در او هر نقش رنگارنگ آمد

چرا در دير بنشستي تو در سير
که خواهد گشت ويران ناگهان دير

دلت در بند بت تو بت پرستي
که در اين ديرها مانده تو هستي

تو مستي اينزمان و مانده در دير
در اين مستي کني هر لحظه سير

در اين دير فنا مردان رهبر
دل اندر وي نبسته رفت در بر

همه در خويش و بيخويشند مانده
همه کشتي در اين بحرند رانده

بسي رفتند وين دم در حضورند
در آن وادي حقيقت عين نورند