مخزن الاسرار نظامي

چرخ که در معرض فرياد نيست
هيچ سر از چنبرش آزاد نيست

در دلم آيد که گنه کرده ام
کين ورقي چند سيه کرده ام

زين بره ميخور چه خوري دودها
آتش در زن به نمک سودها

ديوان وحشي بافقي

کشيده عشق در زنجير، جان ناشکيبا را
نهاده کار صعبي پيش، صبر بند فرسا را

خيل خيال کيست اين کز در چشمخانه ها
مي کشد اينچنين برون خلوتيان خواب را

مدعي خوش کرد محکم در ميان دامان سعي
فرصتش بادا که گيرد سخت دامان ترا

وعده جلوه چون دهي قدوه اهل صومعه
در ره انتظار تو فوت کند نماز را

در زير پاي رفتنم الماس پاره ساخت
هجر تو سنگريزه صحراي خويش را

وحشي مجال نطق تو در بزم وصل نيست
طي کن بساط عرض تمناي خويش را

نيم شبان نشسته جان ، بر در خلوت دلم
منتظر صداي پا مهد کش خيال را

وحشي ببين که يار به عشرت سرا نشست
بيرون در گذاشت به حال سگان مرا

پيش رندان حق شناسي در لباسي ديگر است
پر به ما منماي زاهد خرقه پشمينه را

بسيار گرم پيش منه در هلاک ما
انديشه کن ز حال دل دردناک ما

الماس ريزه شد نمک سوده حکيم
در زخم بستن جگر لخت لخت ما

در آه ما نهفته خزان و بهار حسن
تأثيرهاست با نفس گرم و سرد ما

وحشي ديوانه ام در راستگوييها مثل
خواه راه از من بگردان خواه رو از من بتاب

بسکه در مجلس ما رفت سخن ز آتش شوق
نفسي گرم نشد ديده احباب امشب

چه گفتم ، اله ، اله آنچنان سرکش نيفتادي
که آسايد کسي در سايه سرو سرافرازت

لطف پنهاني او در حق من بسيار است
گر به ظاهر سخنش نيست، سخن بسيار است

دل من در هوس سرو و سمن رخساريست
ورنه برطرف چمن سرو و سمن بسيار است

آنکه در باغ دلم ريشه فرو برده ز نو
گرچه نوخيز نهاليست ، سراپا ثمر است

بشتابيد و به مجروح کهن مژده بريد
که طبيب آمد و در چاره ريش جگر است

از وفاي پسران عشق مرا طالع نيست
ورنه از من که در اين شهر وفادارتر است ؟

که بر خزانه اين رازهاي پنهان زد؟
که قفل تافته افتاده است و در باز است

عتاب اگر چه همان در مقام خونريز است
وليک تيغ تغافل نه آنچنان تيز است