مخزن الاسرار نظامي

مرده مردار نه اي چون زغن
زاغ شو و پاي به خون در مزن

کي دهد اين گنج ترا روشني
تا تو طلسم در او نشکني

در دل خوش ناله دلسوز هست
با شبه شب گهر روز هست

پير در آن باديه يک باد پاک
داد بضاعت به امينان خاک

زهد که در زرکش سلطان بود
قصه زنبيل و سليمان بود

ساده تر از شمع و گره تر ز عود
ساده به ديدار و کره در وجود

صحبتشان بر محل در مزن
مست نه اي پاي درين گل مزن

گفت جوان راي تو زين غافلست
بي خبري زان چه مرا در دلست

شاه نهادست به مقدار خويش
در دل من گوهر اسرار خويش

در سخنش دل نه چنان بسته ام
کز سر کم کار زبان بسته ام

شب که نهانخانه گنجينه هاست
در دل او گنج بسي سينه هاست

عشق که در پرده کرامات شد
چون بدر آمد به خرابات شد

آب دهاني به ادب گرد کن
در تف اين چشمه گوگود کن

گر نروي در جگرت خون نهند
راتبت از صومعه بيرون نهند

تا ندرد ديو گريبانت خيز
دامن دين گير و در ايمان گريز

بر در هر کس چو صبا درمتاز
با دم هر خس چو هوا درمساز

رجم کن اين لعبت شنگرف را
در قلم نسخ کش اين حرف را

نيم شبي پشت به همخوابه کرد
روي در آسايش گرمابه کرد

تا قدمش بر سر گنجينه بود
صورت شاهيش در آيينه بود

اين دو فرشته شده در بند ما
ديو ز بدنامي پيوند ما

گر هنري در تن مردم بود
چون نپسندي گهري گم بود

حاصل دريا نه همه در بود
يک هنر از طبع کسي پر بود

تيره تر از گوهر گل در گلند
تلخ تر از غصه دل بر دلند

حقه پر آواز به يک در بود
گنگ شود چون شکمش پر بود

در چمن باغ چو گلبن شکفت
بلبلي با باز درآمد به گفت