مخزن الاسرار نظامي

ديد که در دانه طمع خام کرد
خويشتن افکنده اين دام کرد

چون کفش از نيل فلک شسته شد
نيل گيا در قدمش رسته شد

تخم وفا در زمي عدل گشت
وقفي آن مزرعه بر ما نوشت

هرچه بدو خازن فردوس داد
جمله در اين حجره ششدر نهاد

دايره کردار ميان بسته باش
در فلکي با فلک آهسته باش

باد سبک روح بود در طواف
خود تو گرانجانتري از کوه قاف

گفت خدا با تو ظالم چه کرد
در شبت از روز مظالم چه کرد

گفت چو بر من به سر آمد حيات
در نگريدم به همه کاينات

در دل کس شفقتي از من نبود
هيچکسي را به کرم ظن نبود

کي من مسکين به تو در شرمسار
از خجلان درگذر و درگذار

مانده ترازوي تو بي سنگ و در
کيل تهي گشته و پيمانه پر

هر چه در اين پرده ستاني بده
خود مستان تا بتواني بده

زان ازلي نور که پرورده اند
در تو زيادت نظري کرده اند

هر چه در اين پرده نه ميخيست
بازي اين لعبت زرنيخيست

باد در او دم چو مسيح از دماغ
باز رهان روغن خود زين چراغ

شاه در آن ناحيت صيد ياب
ديد دهي چون دل دشمن خراب

تنگ دو مرغ آمده در يکديگر
وز دل شه قافيه شان تنگتر

در ملک اين لفظ چنان درگرفت
کاه براورد و فغان برگرفت

بهتر از اين در دلم آزرم داد
يا ز خدا يا ز خودم شرم باد

شاه در آن باره چنان گرم گشت
کز نفسش نعل فرس نرم گشت

عاقبتي نيک سرانجام يافت
هر که در عدل زد اين نام يافت

هر که در اين حلقه فرو مانده است
شهر برون کرده و ده رانده است

راه رويرا که امان مي دهند
در عدم از دور نشان مي دهند

عمر به بازيچه به سر ميبري
بازي از اندازه به در ميبري

خار که هم صحبتي گل کند
غاليه در دامن سنبل کند