مخزن الاسرار نظامي

آهو و روباه در آن مرغزار
نافه به گل داده و نيفه به خار

صبح که شد يوسف زرين رسن
چاه کنان در زنخ ياسمن

ديدن او چون نمک انگيز شد
هر که در او ديد نمک ريز شد

پاي سهيل از سر نطع اديم
لعل فشان بر سر در يتيم

در طبق مجمر مجلس فروز
عود شکرساز و شکر عود سوز

پردگي زهره در آن پرده چست
زخمه شکسته به اداي درست

در خم آن حلقه دل مشتري
تنگ تر از حلقه انگشتري

در شب خط ساخته سحر حلال
بابلي غمزه و هندوي خال

گل چو سمن غاليه در گوش داشت
مه چو فلک غاشيه بر دوش داشت

چون رخ و لب شکر و بادام ريخت
گل به حمايت به شکر در گريخت

مي چو گل آرايش اقليم شد
جام چو نرگس زر در سيم شد

عقل در آن دايره سرمست ماند
عاقبت از صبر تهيدست ماند

در دهن از خنده که راهي نبود
طاقت را طاقت آهي نبود

صبر دران پرده نواتنگ داشت
فتنه سر زير در آهنگ داشت

ماه که بر لعل فلک کان کند
در غم آن شب همه شب جان کند

من شده فارغ که ز راه سحر
تيغ زنان صبح درآمد ز در

در پي جانم سحر از جوي جست
تشنه کشي کرد و بر او پل شکست

صبح چو در گريه من بنگريست
بر شفق از شفقت من خون گريست

محرم اين پرده زنگي نورد
کيست در اين پرده زنگار خورد

مقبلي از کتم عدم ساز کرد
سوي وجود آمد و در باز کرد

سر حد خلقت شده بازار او
بکري قدرت شده در کار او

و او بيکي دانه ز راه کرم
حله در انداخته و حليه هم

آمده در دام چنين دانه اي
کمتر از آوازه شکرانه اي

بر در آن قبله هر ديده اي
سهو شده سجده شوريده اي

چون جو و گندم شده خاک آزماي
در غم تو اي جو گندم نماي