مخزن الاسرار نظامي

زان سفر عشق نياز آمده
در نفسي رفته و باز آمده

آري از آنجا که دل سنگ بود
خشکي سوداش در آهنگ بود

در صف ناورد گه لشکرش
دست علم بود و زبان خنجرش

تا قدمت در شب گيسو فشان
بر سر گردون شده دامن کشان

پر زر و در گشته ز تو دامنش
خشتک زر سوزه پيراهنش

در صدف صبح به دست صفا
غاليه بوي تو سايد صبا

سدره ز آرايش صدرت زهيست
عرش در ايوان تو کرسي نهيست

روزن حاجت چو بود صبح تاب
ذره بود عرش در آن آفتاب

سوي عجم ران منشين در عرب
زرده روز اينک و شبديز شب

با دو سه در بند کمربند باش
کم زن اين کم زده چند باش

هر چه زبيگانه وخيل تواند
جمله در اين خانه طفيل تواند

توبه دل در چمنش بوي تست
گلشکرش خاک سر کوي تست

چون دل داود نفس تنگ داشت
در خور اين زير، بم آهنگ داشت

خط فلک خطه ميدان تست
گوي زمين در خم چوگان تست

پاي عدم در عدم آواره کن
دست فنا را به فنا پاره کن

خاک تو در چشم نظامي کشم
غاشيه بر دوش غلامي کشم

ديد از آن مايه که در همتست
پايه دهي را که ولي نعمتست

چشمه و درياست به ماهي و در
چشمه آسوده و درياي پر

آفت اين پنجره لاجورد
پنجه در او زد که به دو پنجه کرد

تختبر آن سر که برو پاي تست
بختور آندل که در او جاي تست

در سم رخشت که زمين راست بيخ
خصم تو چون نعل شده چار ميخ

هر که نه در حکم تو باشد سرش
بر سرش افسار شود افسرش

در همه فن صاحب يک فن توئي
جان دو عالم به يکي تن توئي

ساخته و سوخته در راه تو
ساخته من سوخته بدخواه تو

گرچه در آن سکه سخن چون زرست
سکه زر من از آن بهترست