جوهر الذات عطار

که جان زان امر آمد در سوي خاک
در اين تاريکناي از ديدن پاک

چو تو ايشان همه در گفتگويند
عجايب تر ز تو در جستجويند

چو يار اينجاست کلي در گرفته
حقيقت شيب و بام و در گرفته

که جانانت چنين در بود مانده
زيانت در پي اين سود مانده

حقيقت يار در من ناپديدست
مرا اسمي در اين گفت و شنيدست

تو در بند قفس تا چند باشي
بگو تا خود يکي در بند باشي

چه باشد جان که در خورد تو باشد
بود درمان که در درد تو باشد

بود واصل در اينجا بي طبيعت
يکي را ديده در عين شريعت

از آن حضرت کسي کو ديد چون من
يکي شد در درون و در برون من

چناني گرم رو اندر ره يار
که در ره ميفشاني در اسرار

اگر چه پرده بازي پرده بر در
که تا راز اوفتد زين پرده بر در

سلوکي کرد بس در عين اشيا
ز پنهان شد دگر در سوي پيدا

صدف بگذاشتم در بحر بيرون
شدم تا نام من شد در مکنون

چو گشتم شاه خود را حلقه در گوش
بهم کرد آنگهي چون حلقه در گوش

چنان شوري در اينعالم فکندست
که که شوري در دل آدم فکندست

چو خود بنوشت اين بودست در بود
چنين رفتست در اسرار معبود

همه قرآن در اين اسرار درجست
بمير از خود که جمله در تو درج است

بخندان ديو اينجا در ره تست
بگويم در درونت همره تست

همه در تست و تو در حق نهاني
که بيرون از مکين واز مکاني

همه جوياي او او در ميان نه
جهان زو پر شده او در جهان نه

مرا جام تو مي بايد در اينجا
که رازم جمله بگشايد در اينجا

دلم خون گشت چون در خاک ماندست
عجايب پرده در خاک ماندست

سخن در وصل و ديگر در فراقست
که جانم سوي جانان ز اشتياقست

مرا پروز ده در کويت ايجان
که آيم پر زنان در سويت ايجان

چنان از اشتياقت روز با شب
عجائب ميبرم در رنج و در تب