اقبالنامه نظامي

و گر خشک شد روغنم در اياغ
به بي روغني جان کنم چون چراغ

مخزن الاسرار نظامي

تا کرمش در تتق نور بود
خار زگل ني زشکر دور بود

نخل زبانرا رطب نوش داد
در سخن را صدف گوش داد

زلف زمين در بر عالم فکند
خال (عصي) بر رخ آدم فکند

سدره نشينان سوي او پر زدند
عرش روان نيز همين در زدند

دل که زجان نسبت پاکي کند
بر در او دعوي خاکي کند

رسته خاک در او دانه ايست
کز گل باغش ارم افسانه ايست

پرده برانداز و برون آي فرد
گر منم آن پرده بهم در نورد

کرسي شش گوشه بهم در شکن
منبر نه پايه بهم درفکن

بنده نظامي که يکي گوي تست
در دو جهان خاک سر کوي تست

حلقه زن خانه به دوش توايم
چون در تو حلقه به گوش توايم

داغ تو داريم و سگ داغدار
مي نپذيرند شهان در شکار

در صفتت گنگ فرو مانده ايم
من عرف الله فرو خوانده ايم

بر که پناهيم توئي بي نظير
در که گريزيم توئي دستگير

جز در تو قبله نخواهيم ساخت
گر ننوازي تو که خواهد نواخت

تخته اول که الف نقش بست
بر در محجوبه احمد نشست

رسم ترنجست که در روزگار
پيش دهد ميوه پس آرد بهار

کبر جهان گرچه بسر بر نکرد
سر به جهان هم به جهان در نکرد

کرد رها در حرم کاينات
هفت خط و چار حد و شش جهات

او بتحير چو غريبان راه
حلقه زنان بر در آن بارگاه

هر که جز او بر در آن راز ماند
او هم از آميزش خود باز ماند

چون به همه حرق قلم در کشيد
ز آستي عرش علم برکشيد

چون سخن از خود به در آمد تمام
تا سخنش يافت قبول سلام

هر که در آن پرده نظرگاه يافت
از جهت بي جهتي راه يافت

خورد شرابي که حق آميخته
جرعه آن در گل ما ريخته