اقبالنامه نظامي

چنان شد حکايت در آن مرز و بوم
که بالغ ترين کس منم زاهل روم

چو در پرده مرگ ره يافتم
ز هر پرده اي روي برتافتم

بليناس را چون سر آمد جهان
چنين گفت در گوش کار آگهان

من آن اوج گردون پنا خسروم
که در خانه مي آيم و مي روم

گهي در خزم غنچه اي را به کاخ
گهي بر پرم طاوسي را به شاخ

چو کوشم نهم بر سر سدره پاي
چو خواهم کنم در دل صخره جاي

جز اين هر چه يابي در ايوان من
نه من همنشينيست بر خوان من

چو پايندگي نيستش در سرشت
چه تاريک دوزخ چه روشن بهشت

در آن خواب کافسرده بالين بود
نشست يکايک به پائين بود

شدند آگه آن زيرکان در نهفت
که استاد دانا بديشان چه گفت

چنان زن نوا از يکي تا به صد
که در بزم خسرو زدي باربد

نه بس روزگاري برين برگذشت
که تاريخ عمرش ورق در نوشت

ز شيريني چشمه نوش او
شده گوش او حلقه در گوش او

چو نرمي برآرايد از بامداد
نشيند در آن بزم چون کيقباد

در آن انگبين خانه بيني چو نحل
به جوش آمده ذوفنونان فحل

در آن بزم کاشوب را کار نيست
جز اين نامه نغز را بار نيست

به پيروزي اين نامه دل نواز
در هفت کشور بر او کرده باز

که تا ميل زد صبح بر تخت عاج
چنان در نپيوست بر هيچ تاج

چه بودي که در خلد آن بزمگاه
مرا يک زمان دادي اقبال راه

از آن بر که به گوش تاريک مغز
گشادن در داستانهاي نغز

چو در بيع دريا نشيند کسي
خزينه به درياش بايد بسي

وگرنه من در به تاراج ده
کمر دزد را دانم از تاج ده

هنوزم زمانه به نيروي بخت
دهد در به دامان ديبا به تخت

يکي روز من نيز در عهد خويش
سخن ياد مي کردم از عهد پيش

غم رفتگان در دلم جاي کرد
دو چشم مرا اشک پيماي کرد