167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
اقبالنامه نظامي
به حاجت نمودن گرفتند راه
ز گرمي شد اندام شيران کباب
شکر خنده زد ميوه بر ميوه دار
به دود افکني طشت آتش به چنگ
که از تاب خورشيد شد سنگ نرم
در خواب را تنگ دهليز کرد
همان راه را نيز پايان نديد
نه سيماب را نيز شايست خورد
سوادي بدان سيم در خورد بود
در آن آب سيماب را بود جوش
ز سيماب کس را نبودي ملال
نخوردندي آن آب را هيچ کس
در آن آب دانش به جاي آورند
که از ديدنش در دل آمد شکوه
در احوال خود گشته يزدان شناس
بجز دين و دانش بسي چيز داد
به چاره گري در گشادند باز
يکي دشت بيني چو دريا فراخ
چو ما آدمي زاده و ديو فام
از او سير کردند چندان گروه
خورندش همانسان در آن دشت و کوه
نه کس مرده اي نيز بيند نه گور
گله در گله کس نگهدارني
گذر کرد از آن سبزه و جوي آب
همه غايت انديش و عبرت پذير