اقبالنامه نظامي

نشايد دران داوري پي فشرد
که دعوي نشايد در او پيش برد

خرد باد در نيک و بد يار او
خدا باد سازنده کار او

خردمند روي از پذيرش نتافت
به غواصي در به دريا شتافت

چو در بزم شادي نشست آوري
به ار يار خندان به دست آوري

مکن در رخ هيچ غمگين نگاه
که تا بر تو شادي نگردد تباه

نبايد کزان لهو گستاخ کن
رود با تو گستاخيي در سخن

طعامي که در خانه داري به بند
به هفتاد خانه رسد بوي گند

چو از خانه بيرون فرستي به کوي
در و درگهت را کند مشگ بوي

خدائيست روي از خورش تافتن
که در گاو و خر شايد اين يافتن

هميشه لب مرد بسيار خوار
در آروغ بد باشد از ناگوار

ترا دست و پاي آن پرستشگرند
که تا نگذري از تو در نگذرند

به خون ريختن کمتر آور بسيج
در انديش ازين کنده پاي پيچ

کژاوه چنان ران که تا يکدوميل
نيندازدت ناقه در پاي پيل

عنانکش دوان اسب انديشه را
که در ره خسکهاست اين بيشه را

چو با بيگنه راي جنگ آوري
به ار در ميانه درنگ آوري

درآمد خرامان سمن سينه اي
به من داد تيغي در آيينه اي

چو لختي زمين را طرف در نوشت
ز پهلوي وادي درآمد به دشت

در آن جاي پاکان يک اهريمنست
که با دوستان خدا دشمنست

همه در هراسيم از ين ديو زاد
توئي ديو بند از تو خواهيم داد

چو يکمه در ان باديه تاختند
ازو نيز هم رخت پرداختند

فرو رفتن آفتاب از جهان
در آن ژرف دريا نبودي نهان

به ما در فرو رفتن آفتاب
اشارت به چشمه است و درياي آب

چو آبي به يکجا مهيا شود
شود حوضه و در به دريا شود

معيب بود تا بود در مغاک
معلق بود چون بود گرد خاک

در آن بحر کورا محيطست نام
معلق بود آب دريا مدام