167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان شمس
ملک قدست فرنگ دارد
کو جوش کنار ما ندارد
گر سود کند زيان ندارد
مي نالد و ترجمان ندارد
در دل سفر عراق خيزد
بر خاک در تو بازآمد
در خون صبور مي خرامد
چون نفخه صور مي خرامد
در ذات تو تلخيي نماند
در سايه آن دو زلف درهم
بي خمر وصال در خماريد
گر در ره عشق مرد کاريد
گر همچو سجاف بر کناريد
پيوسته چو چرخ در دواريد
جز او که فکند برندارد
اقبال نگر که ناگه آمد
زيرا هنگام آشنا بود
عيسي زاييد اگر بزاييد
زنهار که سرمه اي بساييد
انصاف که بي شما شماييد
گلعذاران از گلستان مي رسند
ذره ذره غيب داني مي کند
صد هزاران خار در سينه خليد
جهان در جهان آشنايي ندارد
جرمشان را به جاي کار نهاد
نور در ديده شمس وار نهاد
ترک گفت مجاز بايد کرد
مشت حلوا در اين دهانم کرد
همچو شمشير در ميانم کرد
چونک عشاق در سفر ميرند
همه در عشق همدگر ميرند
منکران در تک سقر ميرند
عنکبوتان مگس قديد کنند
در همه فعل خود بديد کنند
ليک در مدتي مديد کنند
که شما چون کدوي رنگينيد
بنده شمس ملت و دينيد
در غزا خويش ذوالفقار کند
هيچ کس در نهايتش نرسيد
که شما چون کدوي رنگينيد
بنده شمس ملت و دينيد
تا بگذارند که افسرده اند
در طلب شاه جهان آمدند
مبادا در دو عالم کار ديگر
زهي خورشيد در خورشيد انوار
در خشم و ستيزه پا ميفشار
ما راست سعادت مکرر
در نقل بود نبيذ مضمر
از عرش رسد خروش ديگر
ميوه شيرين بسيارش نگر