اقبالنامه نظامي

ازان زلزله کاسمان را دريد
شد آن شهرها در زمين ناپديد

فلک را سلاسل زهم بر گسست
زمين را مفاصل بهم در شکست

در اعضاي خاک آب را بسته کرد
ز بس کوفتن کوه را خسته کرد

نمانده يکي ديده بر جاي خويش
جهان در جهان سرمه ز اندازه بيش

نه يک رشته را مهره بر کار ماند
نه يک مهره در هيچ ديوار ماند

در آن رخنه منگر که از پيچ و تاب
شد از مملکت دور اکنون خراب

زهي آفتابي که از دور دست
به نور تو بينيم در هر چه هست

نه آن شد کله داري پادشاه
که دارد به گنجينه در صد کلاه

دماغي که آن در سر آرد غرور
ز سرها تو کردي به شمشير دور

کله دار عالم توئي در جهان
که از توست بر سر کلاه مهان

چو در داد بيشي و پيشيت هست
سزد گر شوي بر کيان پيش دست

چو توفيق ما هر دو همره شود
سخن را يکي پايه در ده شود

به اين گل که ريحان باغ منست
در ايوان تو شب چراغ منست

برآراي مجلس برافروز جام
که جلاب پخته ست در خون خام

تو مي خور بهانه ز در دوردار
مرا لب به مهرست معذوردار

به آن جام کارد در انديشه هوش
همه ساله مي خوردنت باد نوش

قران تو در گردش روزگار
ميفتاد چون چرخ گردان ز کار

دماغ فلک را به انديشه سفت
در بستگيها گشاد از نهفت

زهر در بدانش دري درکشيد
وز آن جمله دريائي آمد پديد

صدف چون زهر گوهري گشت پر
پديد آمد از روم درياي در

خبر يافتند از ره کين و مهر
که در هفت گنبد چه دارد سپهر

کنون کان نواحي ورق در نوشت
زمان گشت و زو نام دانش نگشت

يکي خرگه از شوشه سرخ بيد
در آن خرگه افشانده خاک سپيد

دلش چون شدي سير ازين دامگاه
در آن خرگه آوردي آرامگاه

دعا کردنش بين چه در پرده بود
همانا که شاهي دعا کرده بود