شرف نامه نظامي

نوائي سرايم در ايام تو
که ماند درو سالها نام تو

از آن بيشتر کاوري در ضمير
ولايت ستان باش و آفاق گير

اقبالنامه نظامي

چو در قدرت آيد سخن زان دلير
که بي قدرتش نيست بالا و زير

چو ره ياوه گردد نماينده اوست
چو در بسته باشد گشاينده اوست

در آن روضه خوب کن جاي ما
ببر نقش ناخوبي از راي ما

نبينم من آن زهره در خويشتن
که گويم تو را اين و آن ده به من

تو مستغني از هر چه در راه توست
نياز همه سوي درگاه توست

من آن ذره در خردم از ديده دور
که نيروي تو بر من افکند نور

به نيروي تو چون پديد آمدم
در گنجها را کليد آمدم

حفاظت چنان باد در کار من
که خشنود گردي ز گفتار من

سرآهنگ پيشينه کج رو کند
نوائي دگر در جهان نو کند

چو پيري در آن پيکر آرد شکست
جوان پيکري ديگر آرد بدست

در آن کوره کايينه روشن کنند
چو بشکست از آيينه جوشن کنند

سراينده اي داشتم در نهفت
که با من سخنهاي پوشيده گفت

در انديشه اين گذرهاي تنگ
هم از تن توان شد هم از روي رنگ

چو طوفان انديشه را هم گرفت
شب آمد در خوابگاهم گرفت

در آن شب چگونه توان کرد راه
درين ره چگونه توان ديد چاه

فلک پاسگه را براندوده نيل
سر پاسبان مانده در پاي پيل

من از کله شب در اين دير تنگ
همي بافتم حله هفت رنگ

جهان را ز گنج سخا کرده پر
ز درج سخن بر سخا بسته در

نديدم کسي در سراي کهن
که دارد جز او هم سخا هم سخن

شبي کز سياهي بدان پايه بود
کزو نور در تهمت سايه بود

در آن وحشت آباد فترت پذير
شده دولت شه مرا دستگير

در آمد به غريدن ابر بلند
فرو ريخت گوهر به گوهرپسند

دلم آتش و طالعم شير بود
زبانم در آن شغل شمشير بود