شرف نامه نظامي

کشيده در آن شهر کوهي بلند
شده مردم شهر ازو شهر بند

به کار آزمائي دلش تيز شد
در آن عزم رايش سبک خيز شد

در آن منزل آرامگاه آورند
سخن را درستي به شاه آورند

در آن شهر با فرخي تاختند
به جايي خوش آرامگه ساختند

چنان در دويدن شدي ناصبور
کزان ره نگشتي به شمشير دور

چو گردون گردنده لختي بگشت
فلک منزلي چند راه در نوشت

گرفتند ياران زمامش به چنگ
که در پويه بنماي لختي درنگ

که زيرکتر ما در اين ترکتاز
نگر چون شد از ما و نگشاد راز

براين نيز چون مدتي در گذشت
بتابيد خورشيد بر کوه و دشت

به ياري دگر نيز نوبت رسيد
شد او نيز در نوبتي ناپديد

ز حيرت در آن کار سرگشته ماند
که عنوان آن نامه را کس نخواند

جهان در جهان خلق بسيار ديد
رميد از همه با کسي نارميد

گزارش چنين شد درين کارآگاه
که چون زد در آن غار شه بارگاه

بسي گنج در کار آن غار کرد
وزان غار شهري چو بلغار کرد

در آرايش آمد همه روي شهر
زمين يافت از گنج پوشيده بهر

چو آبي که ابرش به بالا برد
به باز آمدن در به دريا برد

ز دانش بسي مايها ساز کرد
در حکمت ايزدي باز کرد

که خواننده را سر برآرد ز خواب
به رقص آورد ماهيان را در آب

زمانه گرم داد خواهد امان
چنين آمد انديشه را در گمان

که در باغ اين نقش رومي نورد
گل سرخ رويانم از خاک زرد

کنم گنجي از سفته طبع پر
چو فيروزه فيروز و دري چو در

چو در دانش ودين سرافراز گشت
همه دانش و دين بدو بازگشت

چنين بلبلي در گلستان او
مبارک نفس باد بر جان او

توئي در جهان شاه بيدار بخت
تو را ديد دولت سزاوار تخت

ازين کوزه گل گر آبي چکيد
در آن ژرف دريا کي آيد پديد