شرف نامه نظامي

در اين داستان روميان کهن
به نوعي دگر گفته اند اين سخن

که الياس با خضر همراه بود
در آن چشمه کو بر گذرگاه بود

ز دست يکي زان دو فرخ همال
درافتاد ماهي در آب زلال

بسيچنده در آب پيروزه رنگ
بسيچيد تا ماهي آرد به چنگ

شگفتي در آن ماهي مرده بود
که بر چشمه زندگي ره نمود

گر آبيست روشن در اين تيره خاک
غلط کردن آبخوردش چه باک

سکندر به اميد آب حيات
همي کرد در رنج و سختي ثبات

مگر کرميي در دل تنگ داشت
که بر چشمه و سايه آهنگ داشت

فرو ماند خسرو در آن سايگاه
چو سايه شده روز بر وي سياه

در آن غم که تدبير چون آورد
کز آن سايه خود را برون آورد

سروشي در آن راهش آمد به پيش
بماليد بر دست او دست خويش

در آن کوش از اين خانه سنگ بست
که همسنگ اين سنگي آري بدست

ازان هر کس افکند در رخت خويش
به اندازه طالع و بخت خويش

شگفتي بسي ديد شه در نهفت
که نتوان ازان ده يکي باز گفت

همان پويه در راه نوشد که بود
همان ماديان پيشرو شد که بود

برون آمد از زير ابر آفتاب
ز بي آبي اندام خسرو در آب

چو در کشت و کار جهان بنگريم
همه ده کشاورز يکديگريم

بيا ساقي آن مي که او دلکشست
به من ده که مي در جواني خوشست

چنان رهبري کردش آن ماديان
که نامد چپ و راستي در ميان

نيفتاد از ان تاب در تافتن
که روزي به قسمت توان يافتن

نرنجيد اگر ره به حيوان نبرد
که در راه حيوان چو حيوان نمرد

برهنه ز صحرا به صحرا شدن
به از غرقه در آب دريا شدن

همه تاجداران روي زمين
در آن پايه چون سايه زانو نشين

ز تاريکي و آب حيوان بسي
سخن در سخن مي شد از هر کسي

وگر نيست آن آب در تيره خاک
چرا نامش از نامها نيست پاک