شرف نامه نظامي

ز بهر عمارت در آن رخنه گاه
بسي مالشان داد جز برگ راه

شب و روز خسرو در آن مرغزار
گهي عيش مي کرد و گاهي شکار

در اين جاي سختي نگيريم سخت
از اين چاه بي بن برآريم رخت

مکن جز طرب در مي انديشه اي
پديد است بازار هر چه پيشه اي

چه پيچيم در عالم پيچ پيچ
که هيچست ازو سود و سرمايه هيچ

بيا تا نشينيم و شادي کنيم
شبي در جهان کيقبادي کنيم

مشو در حساب جهان سخت گير
همه سخت گيري بود سخت مير

به نوشين لب آن جام را نوش کرد
ز لب جام را حلقه در گوش کرد

سر آغوش و گيسوي عنبر فشان
رسن وار در عطف دامن کشان

به فرمان شه چنگ را ساز کرد
در درج گوهر ز لب باز کرد

شه ار چون سليمان شود ديو بند
مرا در جهان هست ديوانه چند

گر او حقه ها دارد از لعل و در
مرا حقه اي خست از لعل پر

گر او را علم هست بالاي سر
مرا صد علم هست بيرون در

چو تنگ شکر در عقيق آورم
ز پسته شراب رحيق آورم

بدين قند کو با شکر خنديست
در بوسه بين چون سمرقنديست

در باغ ما را که شد ناپديد
بجز باغبان کس نداند کليد

شکر چاشني گير نوش منست
گهر حلقه در گوش گوش منست

کرشمه چو در چشم مست آورم
صد از دست رفته به دست آورم

مبارک درختم که بر دوستم
برآور گلم گر چه در پوستم

برآنم که دستان به کار آورم
چو چنگ خودش در کنار آورم

چنان خسبم از مهر آن آفتاب
که سر در قيامت برآرم ز خواب

مرا با تو در باد و بستن مباد
شکن باد ليکن شکستن مباد

بس اين سنگ سخت از دل انگيختن
به نازک دلان در نياميختن

چو من ميوه در سايه خانه بس
که ناخوش بود ميوه خانه رس

چه دلها که خون شد ز خون خوردنم
چه خونها که ماندست در گردنم