شرف نامه نظامي

ز پيروزي شه در آوردگاه
سرم بر فلک شد ز نيروي شاه

رسن بسته چون غول بر دست و پاي
مرا در يکي خانه کردند جاي

ببوسيد برحلقه نوش او
سخن گفت چون حلقه در گوش او

که اي تازه گلبرگ ناديده گرد
به مهر خدا پيکري در نورد

نوائي زد از نغمه هاي نوي
نو آيين سرودي در او پهلوي

مي لعل در جام ناخورده بود
نسفته دري دست ناکرده بود

دگر ره توقف پسنديده داشت
که تاراج بدخواه در ديده داشت

چو نوشين مي اندر دهن ريختند
به خوش خواب نوشين در آويختند

در آن آرزوگاه با دور باش
نکردند جز بوسه چيزي تراش

ترنگ کمان رفته در مغز کوه
فشافش کنان تير بر هر گروه

ز بيداد کوپال پيل افکنان
فلک جامه در خم نيل افکنان

سم باد پايان ز خون چون عقيق
شده تا نمد زين به خون در غريق

ز هر قبضه خنجري در شتاب
برآورده چون اژدها سر ز خواب

بجنبيد خسرو چو درياي نيل
سر دشمن افکند در پاي پيل

هزيمت در افتاد بدخواه را
جهان داد شاهي جهان شاه را

بيا ساقي آن جام گوهر فشان
به ترکيب من گوهري در نشان

رونده در او آبهاي زلال
گوارا چو مي گر بود مي حلال

دبيران پژوهش به کار آورند
کم و بيش آن در شمار آورند

چو لختي در آن چرمها بنگريست
ندانست کان چرم آموده چيست

اگر سيم هر کشوري در عيار
بگردد به هر سکه چون روزگار

به فرزانه گفتا که در خسروي
سياست کند دست شه را قوي

در اين کشور از هر چه من ديده ام
به اينست و اين را پسنديده ام

ملک در سراپاي آن جانور
به عبرت بسي ديد و جنباند سر

در آن مرغزار خوش دل گشاي
خوش افتاد شه را که خوش بود جاي

به مولائيش حلقه در گوش کرد
برو کين رفته فراموش کرد