167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
مثنوي معنوي
در هوايت طرفه انسانيستم
لاجرم نامش خدا شاهد نهاد
خود نگفتندي که بابايي بدست
که شود شاهي غلام دختري
سروري جاودانه بخشدت
مرد زنداني ديگر را خلاص
در رياض غيب جان طايرش
ديو دلال در ايمان شود
در ميان خرگهي چندين فضا
تخم در خاکي پريشان کردنست
در سرشت ساجدي مسجوديي
روسياهند و حريف سنگسار
گفته شد در ابتداي مثنوي
چون پياپي بينيش آيد ملال
در زمان خاليي ناله گرست
دلو او در اصبعين زورمند
ناگهان آن ذره بگشايد دهان
در دويدن سوي مرعاي انيس
ديوان شمس
پذيرا شو شراب احمري را
بر ما بفشاند آستين را
در باطن خويشتن تو کاني
ترکي سازند ارمني را
در عزلت جوي ايمني را
آن ساغر باقي هني را
در حسرت تست اي معلا
قربان نکنند لاغري را
مگذار حق برادري را
وي براي بنده پخته کارها
در عيش را سره برگشا
در فراقت مدارهارون را
تا بکشد چون تو گشاينده را
خوب کمندي دل آواره را
آنچ نباشد دل فرزانه را
بدانستم که در ايثار چونست
در مجلس عشق سخت رسواست
سوزنده آنک در نهان گفت
کز خرمن خود دهد زکاتت
آن در لب عاشقان چو حلواست
در پختنت آتشست کاستاست
در گوش ضمير رازدانت
در طلعت خوب خود مقيمست
در عالم کهنه آفريده ست
در آتش عشق بي قرارت
در مذهب عاشقان حرامست
وانگشتي تا نکردي عاقبت
که در آن حلقه تماشا خوشکست
در بغل عشق خزيدن گرفت
حريف عشق در اسرار باشد
بدين قندي که در دندان درآمد
گر نيست بدانک زنگ دارد