شرف نامه نظامي

جرم چون در آن فر زيبنده ديد
دل از جنگ شيران شکيبنده ديد

گشادند بر يکديگر تيغ تيز
که ره بسته شد پاي را در گريز

همان جودره سوي ميدان شتافت
که در خود يکي ذره سستي نيافت

هم آخر در ابرو يکي چين فکند
سر جودره بر سر زين فکند

يکي نامور بود طرطوس نام
به مردي درآورده در روس نام

سوي هندي آمد چو سيلي به جوش
که از کوه در پستي آرد خروش

بران بود کارد عنان سوي جنگ
دگر باره در عزمش آمد درنگ

چنان غرق در آهن اندام او
که بي دانه جز بر نفس کام او

چنان زد که از تيغ گردن زنش
سر دشمن افتاد در دامنش

چو بر خون شتابنده شد نيش او
نيامد کس از بيم در پيش او

در آن حمله کان کوه آهسته کرد
صد افکند و صد کشت و صد خسته کرد

بدين گونه مي کرد پيگارها
همي ريخت آتش در آن خارها

چو در برقع کوه رفت آفتاب
سر روز روشن درآمد به خواب

به تاريکي شب چنان شد نهان
که نشناختن هيچکس در جهان

در انديشه مي گفت کان شهريار
که امروز کرد آنچنان کارزار

چو شيران وحشي در آن سلسله
جهان کرده پر شور و پر مشغله

سلاحش نه جز آهني سر به خم
کز او کوه را در کشيدي به هم

سلاحي نه در قبضه دست او
همه با سلاحان شده پست او

اگر ماده گر نر بود در ستيز
برانگيزد از عالمي رستخيز

به نيروي پشم است بازارشان
متاعي جز اين نيست در بارشان

سرون در فشارد به شاخ بلند
چو ديوي بخسبد دران ديو بند

وگر سخت باشد در آن بستگي
به روي آورندش به آهستگي

چو گردد چنان آتشي جنگجوي
نماند ز جاي در کسي رنگ و بوي

جهاندار در کار آن پاي لغز
ازان داستان ماند شوريده مغز

سپه را برآراست خاور خديو
در انديشه زان مردم آهنج ديو