شرف نامه نظامي

ز تاب جواني به جوش آمدند
در آن داوري سخت کوش آمدند

به پيران قفچاق پوشيده گفت
که زن روي پوشيده به در نهفت

چو در روي بيگانه ناديده به
جنايت نه بر روي بر ديده به

وگر شاه را نايد از ما درشت
چرا بايدش ديد در روي و پشت

چو بشنيد شاه آن زبان آوري
زبون شد زبانش در آن داوري

هر آن زن که در روي او بنگرد
بجز روي پوشيده زو نگذرد

به شرطي که شاه آرد آنجا نشست
وزو هر چه در خواهم آرد به دست

نو آيين عروسي در آن جلوه گاه
برآراست از خاره سنگي سياه

هرانزن که ديدي در آزرم اوي
شدي روي پوشيده از شرم اوي

نگارنده را گفت شه کاين نگار
در اين سنگ دل قوم چون کرد کار

که فرمان ما را ندارند گوش
در اين سنگ بينند و يابند هوش

يکي بيشه در گردش از چوبه تير
چو باشد گيا بر لب آبگير

سواري که راند فرس پيش او
نهد تيري از جعبه در کيش او

به پيروزي آن نقش در خواسته
چو پيروزه نقشي شد آراسته

چو منزل در آمد به بدخواه تنگ
هژيران به کين تيز آرند چنگ

در آن مرغزار از ملک تا سپاه
برآسوده گشتند از آسيب راه

جهان را ز رايت چو طاوس کرد
سراپرده را در سوي روس کرد

غلامان چيني که در دار و گير
ز موئي جهانند صد چوبه تير

نه لشگر يکي کوه با او روان
که در زير او شد زمين ناتوان

ز ايسو زمين تا به خفچاق دشت
زمين را به تيغ و زره در نوشت

چو عارض شمرد آنچه در پيش بود
ز نهصد هزارش عدد بيش بود

يکي نيست در جمله بي تاج زر
به دريا نيابيم چندين گهر

به انگشت بنمود کانک ز دور
جهان در جهان نازنينند و حور

درو درگه از گوهر و گنج پر
به جاي سنان و زره لعل و در

به تاريخ و تقويم جنگ آورند
مهي در حسابي درنگ آورند