شرف نامه نظامي

به زندان سراي کنيزان شاه
همي بود چون سايه در زير چاه

در آمد به طياره کوهکن
فرس پيل بالا و شه پيلتن

ز صحراي چين تا به درياي چند
زمين در زمين بود زير پرند

خبر گرم شد در خراسان و روم
که شاهنشه آمد ز بيگانه بوم

کند تازه نانباره هر کسي
در آن باده سازد نوازش بسي

در اين پرده مي رفتش انديشه اي
ندارند شاهان جز اين پيشه اي

خروجي نه بروجه اندازه کرد
در آن بقعه کين کهن تازه کرد

ز گنجينه ما تهي کرد رخت
در از درج بربود و ديبا ز تخت

اگر من در آن داوري بودمي
از اين به به کشتن بر آسودمي

ببيني که روسي در اين روز چند
به روم و به ارمن رساند گزند

خلل چون دران مرز و بوم آورند
طمع در خراسان و روم آورند

چه دلهاي مردان برارم ز هوش
چه خونهاي شيران در آرم به جوش

اگر روس مصر است نيلش کنم
سراسيمه در پاي پيلش کنم

برافرازم از کوهش اورنگ را
در آتش نشانم همه سنگ را

نه در غار کوه اژدهائي هلم
نه از بهر دارو گياهي هلم

گر آن سيم در سنگ شد جايگير
برون آوريمش چو موي از خمير

به سختي در از چاره دل وام گير
که گردد زمان تا زمان چرخ پير

در اين ره چو برداشتم برگ و زاد
صبوري کنم تا برآيد مراد

مرا سوي ملک عجم بود راي
که سازم در آن جاي يک چند جاي

دو پروانه بينم در اين طرفگاه
يکي رو سپيدست و ديگر سياه

که جنبش در اين کار چون آورم
کز اين عهد خود را برون آورم

سپاهي چو دريا پس پشت او
حساب بيابان در انگشت او

بدان تا کند عالم از روس پاک
قرارش نمي بود در آب و خاک

در آن تاختن ديده بي خواب کرد
گذر بر بيابان سقلاب کرد

بيابان همه خيل قفچاق ديد
در او لعبتان سمن ساق ديد