شرف نامه نظامي

چو زد کوزه در حوضه سنگ بست
سفالين بد آن کوزه حالي شکست

بدانست ماني که در راه او
بد آن حوضه چينيان چاه او

درو کرم جوشنده بيش از قياس
کزو تشنه را در دل آمد هراس

بدان تا چو تشنه در آن حوض آب
سگي مرده بيند نيارد شتاب

چو در خاک چين اين خبر گشت فاش
که ماني بران آب زد دور باش

ز پوشيدنيهاي بغداد و روم
که بود آن گرامي در آن مرز و بوم

به شاهان چين دستگاهي نمود
که در قدرت هيچ شاهي نبود

ز بس خسروي خوان که در چين نهاد
ز پيشاني چينيان چين گشاد

مکن ترکي اي ترک چيني نگار
بيا ساعتي چين در ابرو ميار

چو رشته ز سوزن قوي تر کني
بسا چشم سوزن که در سر کني

شب و روز خاقان در آن کرد صرف
که شه را دهد پايمردي شگرف

گذشت از خورشهاي چيني سرشت
که رضوان نديد آنچنان در بهشت

يکي تخت زر ديد چون آفتاب
درو چشمه در چو درياي آب

غلامان لشگر شکن خيل خيل
کنيزان که در مرده آرند ميل

خرامنده ختلي کش و دم سياه
تکاورتر از باد در صبحگاه

سبق برده از آهوان در شتاب
به گرمي چو آتش به نرمي چو آب

چنان رفت و آمد به آوردگاه
که واماند ازو وهم در نيمراه

فرس را رخ افکنده در وقت شور
فکنده فرس پيل را وقت زور

چو وهم از همه سوي مطلق خرام
چو انديشه در تيز رفتن تمام

عقابين پولاد در جنگ او
عقابان سيه جامه ز آهنگ او

کنيزي بدين چهره هم خوار نيست
که در خوب روئي کسش يار نيست

سه خصلت در او مادر آورد هست
که آنرا چهارم نيايد به دست

سمن نازک و خار محکم بود
که مردانگي در زنان کم بود

دگر باره شه باده بر کف نهاد
برامش در بارگه برگشاد

بسر برد روزي دو در رود و مي
دگر پاره شد مرکبش تيز پي