شرف نامه نظامي

ز پرگار آن حلقه مدهوش ماند
در آن حلقه چون نقطه خاموش ماند

اگر يک تن آنجا بود در نهفت
نبايد تو را راز پوشيده گفت

همان ساعدش را به زرين کمر
کشيدند در زير نخجير زر

ملک ماند خالي در آن جاي خويش
نهاده يکي تيغ الماس پيش

منم شاه خاقان سپهدار چين
که در خدمت شاه بوسم زمين

چه گستاخ روئي بر آن داشتت
که در پرده پوشيده نگذاشتت

نترسيدي از زور بازوي من
که خاک افکني در ترازوي من

چو من ناگرفته درآيم ز در
نبرد مرا هيچ بدخواه سر

کزين آمدن شاه را کام چيست
در اين جنبش آغاز و انجام چيست

چو من جان ندارم ز خسرو دريغ
چه بايد زدن چنگ در تير و تيغ

مرادي که در صلح گردد تمام
چه بايد سوي جنگ دادن لگام

به چين در قبا بسته کين مباش
قباي تو را گو يکي چين مباش

نه تاج از تو خواهم نه کشور نه تخت
نگيرم در اين کارها بر تو سخت

درآمد ز در ديدباني پگاه
که غافل چرا گشت يکباره شاه

جهان در جهان لشگر آراسته
ز بوق و دهل بانگ برخاسته

سخن راست گفتند پيشينيان
که عهد و وفا نيست در چينيان

در آن دوستي جستن اول چه بود
وزين دشمني کردن آخر چه سود

مرا زيت و زنبوره در کيش هست
چو زنبور هم نوش و هم نيش هست

دو لشگر يکي شد در آن پهن جاي
دو لشگر شکن را يکي گشت راي

که درگه نشينان شه را تمام
کفايت شد آن نزل در صبح و شام

يکي گفت نقاشي اهل روم
پسنديده شد در همه مرز و بوم

يکي گفت نشنيدي اي نقش بين
که افسانه شد در جهان نقش چين

ميان دو پرگار بنشست شاه
درين و در آن کرد نيکو نگاه

بسي راز از آن در نظر باز جست
نشد صورت حال بر وي درست

بلي در ميانه يکي فرق بود
که اين مي پذيرفت و آن مي نمود