شرف نامه نظامي

شما ماهيانيد بي پا و چنگ
مرا اژدها در دهن چو نهنگ

من آن گنج و آن اژدها پيکرم
که زهر است و پازهر در ساغرم

گر آيي تنت در پرند آورم
وگر ني سرت زير بند آورم

تغافل نسازي که سيلاب نيز
به جوشست در ابر سيلاب ريز

از آن هيبتش در دل آمد هراس
که زيرک منش بود و زيرک شناس

دو رنگي در انديشه تاب آورد
سر چاره گر زير خواب آورد

رقيب مناخيز و در پيش کن
تو شو نيز و انديشه خويش کن

بگو خواجه خانه در خانه نيست
وگر هست محتاج بيگانه نيست

چو ما را سخن نام دريا نهاد
در ما چو دريا ببايد گشاد

که فردا چو رخ در نقاب آورم
ز گيله به گيلان شتاب آورم

همان نامه شاه بر خوانده بود
در آن کار حيران فرو مانده بود

جوابي نويسد سزاوار شاه
سخن را در او پايه دارد نگاه

سخن رانده در پوزش شهريار
که باد آفرين بر تو از کردگار

همه سروري تا به خاکست و بس
کسي نيست در خاک بهتر ز کس

حضور تو در صوب اين سنگلاخ
ديار مرا نعمتي شد فراخ

مکن کشته چينيان را خراب
که افتد تو را نيز کشتي در آب

همه چيز را اصل بايد نخست
که باشد خلل در بناهاي سست

نکو راي چون راي را بد کند
خرابي در آبادي خود کند

در آن گرم و سردي سلامت مجوي
که گرداند از عادت خويش روي

وليکن به شاهي و نام آوري
نيم با تو در جستن داوري

در اين داوري هيچ بيغاره نيست
ز مهمان پرستي مرا چاره نيست

به هر جا که آمد ولايت گرفت
نشايد در اين کار ماندن شگفت

در آن کوش کين اژدهاي سياه
به آزرم يابد درين بوم راه

به چيني بر آن روز نفرين رسيد
که اين اژدها بر در چين رسيد

طرفدار چين چون در آن داوري
به کوشش نديد از فلک ياوري