شرف نامه نظامي

به هندوستان اسب و در پارس پيل
به چين گربه زينسان نمايد دليل

به هر پنج گامي در آن مرغزار
روانه شده چشمه اي خوشگوار

گياهان نو رسته از قطره پر
چو بر شاخ مينا برآموده در

سوادي که در وي سياهي نبود
وگر بود جز پشت ماهي نبود

شکار افکنان در بيابان چين
بپرداخت از گور و آهو زمين

به نخجير کرد در آن صيدگاه
يکي روز تا شب بسر برد راه

چو ترک حصاري ز کار اوفتاد
عروس جهان در حصار اوفتاد

زکوس شهنشه برآمد خروش
به يغما و خلخ در افتاد جوش

شه عالم آهنج گيتي نورد
در آن خاک يکماه کرد آبخورد

سياه اژدهائي که در هيچ بوم
نيامد چو او تند شيري ز روم

به هر مرزبان خطي از خان نبشت
که در مرز ما خاک با خون سرشت

دها و دهش دارد و مردمي
فرشته است در صورت آدمي

به سنگ و سکونت برآرد نفس
نکوشد به تعجيل در خون کس

چو نقد سخن در عيار آورد
همه مغز حکمت به کار آورد

لبش در سخن موج طوفان زند
همه راي با فيلسوفان زند

چو در زين کشد سرو آزاد را
بر اسبي که پيل افکند باد را

جز او نيست در لشگرش تيغزن
زهي لشگر آراي لشگر شکن

نبيند ز تعظيم خود در کسي
چو بيند نوازش نمايد بسي

مرادي که آرد دلش در شمار
دهد روزگارش به کم روزگار

سخن ساخته در گزارش دو نيم
يکي نيمه ز اميد وديگر ز بيم

به بيچارگي چاره کار ما
درآب و در آتش نگهدار ما

چه داري تو اي ترک چين در دماغ
که بر باد صرصر کشاني چراغ

خبر ده مرا تا بدانم شمار
که در سله مارست يا مهره مار

سپاه از صبوري به جوش آمدند
ز تقصير من در خروش آمدند

سنان چشم در راه اين دشمنست
گر آنجا مني گر ز من صد منست