شرف نامه نظامي

خراسانيانش عنان مي کشند
به پيگار شه در ميان مي کشند

ز خردان بسي فتنه آيد بزرگ
که در پاي پيکان بود کعب گرگ

به نيک و بد از رازهاي نهفت
همان بود در نامه کارنده گفت

شه شير دل خسرو پيلتن
در آن داوري گفت با خويشتن

جهان کاروان شاه سالار بود
در آن کاروان بار بسيار بود

ز هر گوشه اي بار مي اوفتاد
همان کار در کار مي اوفتاد

در آن کارها ياور او بود و بس
پناهنده را گشت فرياد رس

رگ رستني در زمين گشته سخت
به رقص آمده برگهاي درخت

خرامنده بر رخش بيجاده نعل
گل لعل در زير گلنار لعل

به گيلان درآمد به کردار ابر
بدانسان که در بيشه آيد هژبر

ز گيلان برون شد در آمد به ري
به افکندن دشمن افکند پي

چو دشمن خبر داشت کامد پلنگ
به سوراخ در شد چو روباه لنگ

به آوارگي در خراسان گريخت
وزان قايم ري به قايم بريخت

چو بدخواه را در گل آکنده کرد
پراکندگان را پراکنده کرد

دو بهر جهان را در آن شهر يافت
هواخواه خود را يکي بهر يافت

سکندر بسي پاي در کين فشرد
ز کس مهر دارا نشايست برد

همان ديد چاره در آن داوري
که ياران خود را کند ياوري

بهاري دلفروز در بلخ بود
کزو تازه گل را دهن تلخ بود

به هر شهر کامد به شادي فراز
در شهر کردند بر شاه باز

خلايق که زر در زمين مي نهند
بر او قفل و بند آهنين مي نهند

در آن گنج خانه که زر يافتند
ره از اژدها پر خطر يافتند

وگر با من او در سر آرد ستيز
من و گردن کيد و شمشير تيز

بر آن شد که در مغز تاب آورد
سوي کيد هندو شتاب آورد

جواهر نجويم در اين مرز و بوم
کزين مايه بسيار دارم به روم

فرستاده آمد به درگاه کيد
سخن در هم افکند چون دام صيد