شرف نامه نظامي

جهانداريت هست و فرماندهي
بدان جان اگر در جهان دل نهي

جهان گرچه در سکه نام تست
زمين گر چه فرخ به آرام تست

درين باغ رنگين چو پر تذرو
نه گل در چمن ماند خواهد نه سرو

تو زان بهتر و برترم داشتي
در باغ را بسته نگذاشتي

فلک تا بود نقش بند زمي
مبنداد بر تو در خرمي

چه ميگفتم و در چه پرداختم
کجا بودم اشهب کجا تاختم

چو اسکندر آن تخت و آن جام ديد
سريري نه در خورد آرام ديد

نظر خواست از وي در آيين جام
که تا راز او باز جويد تمام

چو دانا نظر کرد در جام ژرف
رقمهاي او خواند حرفا به حرف

چو شاه جهان ره بدان جام يافت
در آن تختگه لختي آرام يافت

نماينده غار با شاه گفت
که کيخسرو اينک در اين غار خفت

رهي دارد از صاعقه سوخته
ز پيچش کمر در کمر دوخته

شکافي کهن ديد در ناف سنگ
رهي سوي آن رخنه تاريک و تنگ

به سختي در آن غار شد شهريار
نشاني مگر يابد از يار غار

به فرزانه گفت اين شرار از کجاست
در اين غار تنگ اين بخار از کجاست

نگه کرد فرزانه در غار تنگ
که آتش چه مي تابد از خاره سنگ

از آن برف سر در جهان داشته
دره تا گريوه شد انباشته

سکندر در آن برف سرگشته ماند
چو برف از مژه قطره ها مي فشاند

بفرمود شب بزمي آراستن
مي و مجلس و نقل در خواستن

صد اشتر قوي پشت و ماليده ران
عرق کرده در زير بار گران

ز سر بسته هائي که در بار بود
جواهر به من زر به خروار بود

از آن کوهپايه درآمد به دشت
سوي ژرف دريا زمين در نوشت

در آن دشت يک هفته نخجير کرد
پس هفته اي کوچ تدبير کرد

به شرطي که در عهد شاه داشتم
پذيرفته ها را نگه داشتم

سرو سيم آن بنده در سر شود
که با خواجه خود به داور شود