شرف نامه نظامي

يکي منجنيق از نفس برگشاد
که بر قلعه آسمان در گشاد

کس آمد که دژبان اين کوهسار
ستاد است بر در به اميد بار

چو بر شه دعا کرد از اندازه بيش
کليد در دز بينداخت پيش

زمين بوسه دادند در بزم شاه
که خالي مباد از تو تخت و کلاه

قوي باد در ملک بازوي تو
بقا باد نقد ترازوي تو

در آن سنگ بسته دز اوج ساي
عمارتگري کرد بسيار جاي

ز پولاد و ارزيز و از خاره سنگ
برآرند سدي در آن راه تنگ

همان گور خانه ز غاري گزيد
کز آتش در آن غار نتوان خزيد

هم از تخمه او در آن پيشگاه
ملک زاده اي هست بر جمله شاه

بيا ساقي از مي دلم تازه کن
در اين ره صبوري به اندازه کن

زمين خسته کرد از خرام ستور
گران کوه را در سرافکند شور

کليدي که کيخسرو از جام ديد
در آيينه دست تست آن کليد

دگر نيز بينم که چون خفت شاه
در آن غار چون ساخت آرامگاه

در آن جام فيروزه ريزند مي
به فيروزي آرند نزديک وي

سوي تخت خانه زمين در نبشت
به بالا شدن ز آسمان برگذشت

دزي ديد با آسمان هم نورد
نبرده کسي نام او در نبرد

عروسان دز شربت آميختند
در آن شربت از لب شکر ريختند

فرو مانده حيران در آن فر و زيب
که سيماي دولت بود دل فريب

ز ديوار و در گفتي آمد خروش
که کيخسرو خفته آمد به هوش

همه فال خسرو در آن پيش تخت
به پيروز بختي برآورد تخت

ز گوهر بر آن تخت گنجي فشاند
که گنجور خانه در آن خيره ماند

در آن تخت بي تاجور بنگريست
بر آن جام مي بي باده لختي گريست

از آنيم در جستن تاج و ترگ
که فارغ دليم از شبيخون مرگ

کفل گرد کردند گوران دشت
مگر شير ازين گور گه در گذشت

بدين غافلي ميگذاريم روز
که در ما زنند آتش رخت سوز