شرف نامه نظامي

در اين صحن ياقوت و خوان زرم
همه سنگ شد سنگ را چون خورم

در اين ره که از سنگ بايد گشاد
چرا سنگ بر سنگ بايد نهاد

نخست از همه چاشني برگرفت
در آن چابکي ماند خسرو شگفت

به وقت شدن کرد با شاه عهد
که نارد در آزار نوشابه جهد

شه آسايش و خواب را کار بست
دو لختي در چار ديوار بست

چو رخشنده ماهي که در وقت شام
بر آيد ز مشرق چو گردد تمام

روان ماهرويان پس پشت او
چو ناهيد صد در يک انگشت او

که سالار خوان خورد خوان آورد
خورشهاي خوش در ميان آورد

مي ناب خوردند تا نيمروز
چو مي در ولايت شد آتش فروز

مگر کاتشي برفروزند لعل
در آتش نهند از پي شاه نعل

ز باده چنان آتشي پرفروخت
که ميخوارگان را در آن رخت سوخت

مي نوش و نوشابه چون شکر
عروسان به گردش کمر در کمر

يکي آنکه خود بود پرهيزگار
دگر در حرم کرد نتوان شکار

به عذر شب دوش فرمود شاه
که آتش فروزند در بزمگاه

دبيري قلم رسته از پشت او
قلمهاي مشکين در انگشت او

چو در کوره اي مرد اکسير گر
فرو برده آهن برآورده زر

تن بط بود در خور آبگير
چو بر آتش آري برآرد نفير

در آن باغ مرغان به جوش آمده
ز هر يک دگرگون خروش آمده

جگرها به خون در نمک يافته
نمک را ز حسرت جگر تافته

همه پخته بودند ياران تمام
بجز باده کو در ميان بود خام

چو يک نيمه از روز روشن گذشت
فلک نيمه راه زمين در نوشت

ز مرد نگينهاي با آب و رنگ
در و لعل و فيروزه بي وزن و سنگ

پرندي مکلل به ياقوت و در
همه درزش از گرد کافور پر

حصاري چنان ز انجمن برکشيد
که انجم در آن برج شد ناپديد

که دوشم چنان در دل آمد هوس
که جز با شما برنيارم نفس