شرف نامه نظامي

در آنخانه آن شمع گيتي فروز
خدا را پرستش کند تا بروز

در آنجاي آسوده با رود و جام
برآسود يک چند و شد شادکام

بدان تا خبر يابد از راز او
ببيند در آن مملکت ساز او

برآراست نوشابه درگاه او
به زر در گرفت آهنين راه را

فرستاده از در درآمد دلير
سوي تخت شد چون خرامنده شير

زن زيرک از سيرت و سان او
در آن داوري شد هراسان او

ز سر تا قدم ديد در شهريار
زر پخته را بر محک زد عيار

خبردار شد زو که اسکندرست
نشست سر تخت را در خورست

چنان آيدم در دل اي پهلوان
که با اين سرو سايه خسروان

پيامت بزرگست و نامت بزرگ
نهفته مکن شير در چرم گرگ

نه جباري خويش را کم کند
نه در پيش ما پشت را خم کند

اگر در ميانجي دلير آمدم
نه از روبه از نزد شير آمدم

در آيين شاهان و رسم کيان
پيام آوران ايمنند از زيان

ببين تا نشان رخ کيست اين
در اين کارگاه از پي چيست اين

چو بر جوشم از خشم چون تند ميغ
در آب آتش انگيزم از دود تيغ

منه خار تا در نيفتي به خار
رهاننده شو تا شوي رستگار

چو آرند صورت به نزديک من
در او بنگرد راي باريک من

گوا خواهم آن نقش را در نبشت
ز هر کس که اين از که دارد سرشت

فرو ماند شه را در آن دستگاه
که يک تخت را برنتابد دو شاه

زن آن به که در پرده پنهان بود
که آهنگ بي پرده افغان بود

مشو بر زن ايمن که زن پارساست
که در بسته به گرچه دزد آشناست

شکيبائي آرم در اين رنج و تاب
خياليست گوئي که بينم به خواب

ز بس کوهه گاو و ماهي چو کوه
شده در زمين گاو و ماهي ستوه

يکي از زر و ديگر از لعل پر
سه ديگر ز ياقوت و چارم ز در

به شه گفت نوشابه بگشاي دست
بخور زين خورشها که در پيش هست