شرف نامه نظامي

دلا پرده تنگست يارم تو باش
ز پرده در آن پرده دارم تو باش

سکندر که فرخ جهاندار بود
شب و روز در کار بيدار بود

که چون در عجم دستگاهش بود
عرب نيز هندوي راهش بود

نخستين در کعبه را بوسه داد
پناهنده خويش را کرد ياد

چو در خانه راستان کرد جاي
خداوند را شد پرستش نماي

به ارمن در آتش پرستي کنند
دگر شاه را زير دستي کنند

در ابخاز کرديست عادي نژاد
که از رزم رستم نيارد به ياد

وز آنجا شبيخون بر ابخاز کرد
در کين بر ابخازيان باز کرد

بهر قلعه کو داد پيغام خويش
کليد در قلعه بردند پيش

در آن بوم آراسته چون بهشت
شب و روز جز تخم نيکي نکشت

جهان سبز ديد از بسي کشت و رود
به سرسبزي آمد در آنجا فرود

همه ساله ريحان او سبز شاخ
هميشه در او ناز و نعمت فراخ

علف گاه مرغان اين کشور اوست
اگر شير مرغت ببايد، در اوست

زمينش به آب زر آغشته اند
تو گوئي در آن زعفران کشته اند

بجز هيزم خشگ و سيلاب تر
نه بيني در آن بيشه چيز دگر

در آن بوم آباد و جاي مهان
زمانه بسي گنج دارد نهان

چو طاوس نر خاصه در نيکوئي
چو آهوي ماده ز بي آهوئي

هزارش زن بکر در پيشگاه
به خدمت کمر بسته هريک چو ماه

زنان داشتي راي زن در سراي
به کدبانوئي فارغ از کدخداي

کسي از غلامان ز بس قهر او
به ديده نديده در شهر او

در آن خرم آباد مينو سرشت
فرو ماند حيران ز بس آب و کشت

فرشته نبيند در ايشان دلير
وگر بيند افتد ز بالا به زير

نظر طاقت آن ندارد ز نور
که بيند در ايشان ز نزديک و دور

به گوش کسي کايد آوازشان
سر خود کند در سر نازشان

ز پرهيزگاري که دارد سرشت
نخسبد در آن خانه چون بهشت