شرف نامه نظامي

مي و مجلس شه بر آواز چنگ
به رخسار گيتي در آورد رنگ

برآمد چو خورشيد بالاي تخت
فلک در غلامي کمر کرده سخت

اگر خانه خيزي قرارت کجاست
ور از در درائي ديارت کجاست

ندارم ز کس ترس در هيچ کار
مگر زان کسي کاو بود ترسگار

در آس افکنم هر کرا سود نيست
ببخشايم آن را که بخشودنيست

چو گردن کشد خصم گردن زنم
چو در دشمني تن زند تن زنم

خدايم در اين کار ياري دهاد
ز چشم بدان رستگاري دهاد

در آن انجمن بود بسيار کس
به شاه آزمائي گشاده نفس

پژوهنده اي بود حجت نماي
در آن انجمن گشت شاه آزماي

ترا زيور ايزدي در دلست
به زيور چه پوشي تني کز گلست

جهانرا به فرمان خود رام کرد
در آن رام کردن کم آرام کرد

مگر چاره سازم در اين سنگريز
چو بيجاده از سنگ يابم گريز

جهاندار اگر چه دل شير داشت
جهان جمله در زير شمشير داشت

جهان را چنين درد سرها بسيست
و زينگونه در ره خطرها بسيست

ولي شاه بايد که در کار خويش
پژوهش نمايد به مقدار خويش

در اين بوم بيگانه کم کن نشست
مکن خويشتن را بدو پاي بست

در اين مرز و بوم از پي سروري
ز رومي مده هيچکس را سري

زمين عجم گور گاه کيست
در و پاي بيگانه وحشي پيست

در اين سالها کايمني از گزند
برار از جهان نام شاهي بلند

درآرند لشگر به يونان و روم
خرابي درآيد در آن مرز و بوم

دگر کين مينگيز در هيچ بوم
سر کينه خواهان مکش روي روم

مگر موبد پير در باستان
بدين طشت و خايه زد آن داستان

ملک زاده را در خرام و خورش
همي داد چون جان خود پرورش

چو عاجز شود مرد چاره سگال
ز بيچارگي در گريزد به فال

دري را که در غيب شد ناپديد
بجز غيب دان کس نداند کليد