شرف نامه نظامي

چو گردون کند گردني را بلند
به گردن فرازان در آرد کمند

کجا گردد از سيل جوئي خراب
بجوي دگر کس در افزايد آب

ازو در دل هر کس آيد هراس
چو بينند کو هست مردم شناس

بپرسيد کان چيست در کارزار
که از بهر پيروزي آيد به کار

که در لشکر چون تو شاهي بود
بفر تو يک تن سپاهي بود

چو پيروز باشي مشو در ستيز
مکن بسته بر خصم راه گريز

چو در دولتش دل فروزي نبود
ز کار تو جز خاک روزي نبود

به پاسخ چنين گفت پير کهن
که گردنده باشد زبان در سخن

وگرنه نگنجد که در کارزار
گريزد يکي لشگر از يک سوار

که ديدي که او پاي در خون فشرد
کزان خون سرانجام کيفر نبرد

دگر باره درخواست کان هوشمند
در درج گوهر گشايد ز بند

رها کن رهي کان زيان آورد
ره بد خلل در گمان آورد

چو در طاق اين صفه خواهيم خفت
چه بايد شدن با سيه مار جفت

که تا دور او بود در گرم و سرد
کس از پيشه خويشتن برنخورد

جهان را ز ويراني عهد پيش
به آبادي آورد در عهد خويش

سپندي بيار اي جهان ديده پير
بر آتش فشان در شبستان مير

کند گنجهائي در او پاي بست
نباشد کسي را بدان گنج دست

رخ آراسته دستها در نگار
به شادي دويدندي از هر کنار

فرو هشته گيسو شکن در شکن
يکي پاي کوب و يکي دست زن

چو شد ملک در ملک آن ملک بخش
به ميدان فراخي روان کرد رخش

در آن خطه بود آتشي سنگ بست
که خواندي خودي سوزش آتش پرست

بهاري کهن بود چيني نگار
بسي خوشتر از باغ در نوبهار

به آيين زردشت و رسم مجوس
به خدمت در آن خانه چندين عروس

همه آفت ديده و آشوب دل
ز گل شان فرو رفته در پا به گل

در او دختري جادو از نسل سام
پدر کرده آذر همايونش نام