شرف نامه نظامي

چو در موکب قلب دارا رسيد
ز موکب روان هيچ کس را نديد

تن مرزبان ديد در خاک و خون
کلاه کياني شده سرنگون

سليماني افتاده در پاي مور
همان پشه کرده بر پيل زور

رها کن که در من رهائي نماند
چراغ مرا روشنائي نماند

دريغا به دريا کنون آمدم
که تا سينه در موج خون آمدم

وليکن چو بر شيشه افتاد سنگ
کليد در چاره نايد به چنگ

چه پرسي ز جاني به جان آمده
گلي در سموم خزان آمده

چوبرقي که در ابر دارد شتاب
لب از آب خالي و تن غرق آب

چو در نسل ما کشتن آمد نخست
کشنده نسب کرد بر ما درست

تنومند را قدر چندان بود
که در خانه کالبد جان بود

بسا ماهيا کو شود خورد مور
چو در خاک شور افتد از آب شور

گوزني که در شهر شيران بود
به مرگ خودش خانه ويران بود

بزن برق وار آتشي در جهان
جهان را ز خود واره و وارهان

گوزن گرازنده در مرغزار
ز مردم گريزد سوي کوه و غار

همان شير کو جاي در بيشه کرد
ز بد عهدي مردم انديشه کرد

چنانم نمايد که از هر ديار
نداري دري جز در شهريار

سکندر چو ديد آن همه کان گنج
که در دستش افتاد بي دسترنج

به گردان ايران فرستاد کس
کزين در نگردد کسي باز پس

به درگاه ما يکسره سر نهيد
هلاک سر خويش بر در نهيد

جداگانه با هر يکي عهد بست
که در پايه کس نيارد شکست

در گنج بگشاد بر هر کسي
خزينه بسي داد و گوهر بسي

در آن انجمنگاه انجم شکوه
که جمع آمد از هفت کشور گروه

کمر بستگان با کمرهاي چست
کمر در کمر گفتي از حلقه رست

بسي سال ها در جهان زيستي
ز کار جهان بي خبر نيستي

بسي پند گفت اين جهان ديده پير
نشد در دل کينه ور جاي گير