شرف نامه نظامي

نصيحت گري با خداوند زور
بود تخمي افکنده در خاک شور

چو گردد ز دولابه نال سير
رسن بسته در گردن آيد به زير

به آهستگي کار عالم برار
که در کار گرمي نيايد به کار

در آن تندي و آتش افروختن
کز او خواست مغز سخن سوختن

يکي را چنان تنگي آرد به پيش
که ناني نبيند در انبان خويش

تو اي طفل ناپخته خام راي
مزن پنجه در شير جنگ آزماي

گرفتم همه آهن آري ز روم
در آتشگه ما چه آهن چه موم

کمان بشکني پر بريزي ز تير
زره در نوردي بپوشي حرير

بده جزيت از ما ببر کينه را
قلم در مکش رسم ديرينه را

کلاغي تک کبک در گوش کرد
تک خويشتن را فراموش کرد

ز خاکي که بر آسمان افکني
سرو چشم خود در زيان افکني

در اندازه من غلط بوده اي
به بازوي بهمن نپيموده اي

جواني مکن گرچه هستي دلير
منه پاي گستاخ در کام شير

من از ساکني هستم آن کوه سنگ
که در جنبش آهسته دارم درنگ

مرا گر کند در جهان تاجدار
عجب نيست از بخشش کردگار

چه پنداشتي در جهان نيست کس
جهاندار تنها تو باشي و بس

تمناي شه آنگه آيد به دست
که در روي دريا توان پول بست

جهان گر تو را داد کاري بدست
مرا نيز دستي در اين کار هست

جهان چون نباشد به جان آمده
مني و توئي در ميان آمده

جز اين از منت هيچ واخواست نيست
که در يک ترازو دو من را ست نيست

فرستاد و بر جنگ تعجيل جست
سکندر نيامد در آن کار سست

در آورد لشگر به بيگار تنگ
بر آراسته يک به يک ساز جنگ

در اين پرده يک رشته بيکار نيست
سر رشته بر ما پديدار نيست

کرا رخت از خانه بر در نهند
کرا تاج اقبال بر سر نهند

که چون صبح را شاه چين بار داد
عروس عدن در به دينار داد